Eddy Gilles laat zich niet afschrikken door wandeltocht van 125 of 150 km

"Verwissel nooit van sokken"

MENEN - "Een uitdaging? Ik speelde ooit vogelpik. Op een dag was er in mijn stamcafé geen vogelpik omdat er een wandeltocht was. De cafébaas beweerde dat ik dat niet zou kunnen. Zonder enige voorbereiding wandelde ik toen 6 km. Het smaakte naar meer!" Eddy Gilles neemt vrijdag 14 augustus voor de derde keer deel aan de Dodentocht van 100 km in Bornem

"Die eerste wandeltocht? Dat was niet gemakkelijk want je wandelt nu eenmaal niet zomaar zes kdilometer op je zondagse schoenen. We kregen wel de smaak te pakken en ondertussen zijn we aangesloten bij een wandelclub".

40 uren zonder slaap

Eddy Gilles (47) en zijn vrouw Marina Bousse uit de Bruggestraat 541 te Menen werden in april 2000 lid van de wandelclub De Drevetrotters in Zonnebeke. Ondertussen gaan ze wekelijks wandelen en maken ze deel uit van de ploeg medewerkers die de eigen wandelingen van de Drevetrotters voorbereiden. "Het is inderdaad begonnen met amper zes kilometer maar het zijn er heel snel meer geworden: 12, 18, 25 en sims 20 km." Voor Marina is met 30 km de grens bereikt maar Eddy legt de grens steeds verder. Nqa een paar wandeltochten van 50 km waagde hij zich in 2007 aan zijn eerste 100 km. Ondertussen is 100 km al lang geen uitdaging meer en neemt hij deel aan wandelingen van 125 en 150 km. "Het gaat hier om wandceltochten van 100 km zonder overnachting. Er zijn ook wandelingen die onderweg een overnachting inbouwen maar dat is mijn ding niet. De langste wandeltocht zonder overnachting is 200 kilometer lang. Daar wordt 40 uren gewandeld zonder te slapen. Een uitdaging die ik in 2011 graag wil aangaan. Waarom wachten tot 2011? Omdat deze wandeling niet altijd in België wordt georganiseerd en pas in 2011 opnieuw Vlaanderen (Lommel) aandoet."

Sokken                                            

Eddy Gilles zegt dat veel van die grote wandelingen in groep worden afgewerkt. Dit betekent dat een scherpe tijd neerzetten niet echt belangrijk is. "Ik vind de tijd waarin je 100 km wandelt niet echt belangrijk. Ik vind het leuker om de eindmeet te bereiken. En eerlijk? Ik heb nog niet een keer moeten opgeven in alle wandelingen waar ik aan de start verscheen." Langzaam opbouwen is net als goeie schoenen dan ook heel erg belangrijk als je de wandeling wil uitdoen. Zelf deed Eddy er zeven jaar over vooraleer hij 100 km aandurfde. "Zonder goeie schoenen loop je geen 100 km. Als je ze in de winkel aanpast mogen ze nergens knellen. Ook de ervaring speelt mee. Zo zijn er heel wat wandelaars die regelmatig van sokken wisselen. Ik doe dat nooit. Ik heb een keer gewisseld en had twee enorme blaren op mijn voeten." Op vrijdag 14 augustus neemt Eddy weer deel aan de Dodentocht in Bornerm. Integenstelling tot veel andere deelnemers aan de Dodentocht loopt Eddy die altijd in groep. "Voor mezelf is het ook beter want als ik alleen wandel durf ik mezelf nog al eens forceren en daar heeft een mens geen deugd van." Voor Eddy is de Dodentocht ondanks zijn vreselijke naam een vrij makkelijke 100 km-wandeling omdat de tocht over vlakke wegen gaat. In maart liep hij nog een wandeling in de streek van Oudenaarde die door de vele hellingen toch een stuk zwaarder was. "De Dodentocht is misschien zwaar omdat er heel wat deelnemers zijn en omdat je er na 30 km al kan invliegen in de Duveltent!"

(Lien)

Uit  DE KRANT VAN WEST-VLAANDEREN, editie MENEN

Eigen foto (Frans D'Haeyere)