Zondag 19 april 2009

Geschreven door Stefaan Bailleur

Drie dagen wandelfeest , in het kader van hun 35 jarig bestaan hadden de Drevetrotters uit Zonnebeke ons beloofd … Met uitvalsbasis Beselare , de heksenparochie bij uitstek mochten we ons verwachten aan een mix van wandelplezier in een mooie , heuvelachtige streek van de Ieperboog alwaar tevens nogal wat bosdoorsteekjes zoals het Nonnenbos , de Gasthuisbossen of andere Godsschalkbossen voorradig zijn.

Jammer genoeg waren de weergoden , de Drevetrotters op vrijdag niet gunstig gezind , of hadden ze nog een afrekening te goed met de heksencommune , want de vrijdagse wandelescapade die de deelnemers richting het landelijke Ter Hand en de Molenhoek diende te voeren viel letterlijk en figuurlijk in het water . Niettemin waagden alsnog een kleine 350 dapperen zich aan een doornatte verkenning van Beselare en omgeving.

Gelukkig bleven de Drevetrotters op zaterdag gespaard van de aprilse grillen, zodat de deelnemers die zich aan de natuur- & bosrijke wandeling van de SUPER7 vijftig en zestig kilometers hadden gewaagd een sublieme zwerftocht in de naburige Ocmw-bossen van Zandvoorde en het Provinciaal Domein ‘ De Palingbeek ‘ werden voorgeschoteld.

En ook op zondag was de zon present, zodat Zonnebeke zijn naam van zonnigste gemeente alle eer aandeed en we weliswaar nog koud in de ochtend doch gezapig aangenaam in de namiddag in laatste instantie naar Beselare trokken , om er te proeven van hun Kaaswandeltocht. 

Na de nodige inschrijvingsformaliteiten , loodsten enkele dorpswegels van de toveressenparochie ons langs het Sint Martinuskerkje en het heksenmonumentje van Sefa Bubbels. Eens buiten het centrum dommelen we in op een heerlijke boerenwegel richting het gehucht Molenaarselst met een effenaf schitterend landschapsbeeld die de streek aldaar bied. We volgden al enige tijd het provinciaal Heksenpad en bevinden ons op de Berg richting de Marul , zoals dit alhier in de volksmond wordt genaamd. 

Eertijds stond hier een betoverde molen en kwamen de heksen er ’s avond bijeen. Ze kookten er op een open vuur in hun heksenketel : padden , ratten en ander ongedierte. Soms gebeurde het dat de molen , volop aan het draaien , met één slag stil viel , ondanks de wind. Roste Wiesten , de laatste molenaar , wilde de molen laten belezen , doch de heksen namen hem dit kwalijk en zonnen op wraak. Tijdens een verschrikkelijke stormnacht kwamen alle heksen bijeen en onder donder en afschuwelijk hoongelach viel de molen omver. 

Gelukkig bleven we vandaag gespaard van alle sluimerende nevelslierten en dampende weidegronden , zodat we poëtisch onze weg konden vervolgen in de richting van ‘ De Reutel ‘. Hier stond ooit het Steenuilbos , het thuis van heksenmeesteres Sefa Bubbels.

In de zeventiende eeuw, heerste een ellendige tijd van armoede. De ideale voedingsbodem voor verdachtmaking. Paarden die ter plekke doodvielen, betoverde koeien die geen melk meer gaven, kinderen vol neten en luizen, boerenknechten die stierven en dit alles was natuurlijk de schuld van Sefa. Toen zij stierf, was niemand bereid haar met paard en karre naar het kerkhof te voeren. Dan werd maar de koetsier met dit luguber karwei belast. Toen men de grote zware kist liet zinken, braken de koorden zodat de kist op haar zijde viel. Op hetzelfde ogenblik rommelde en kletste de bliksem. Heel bet Steenuilbos schoot in brand en Sefa' s huisje werd met grond gelijk gemaakt. Dit gebeurde op de laatste zondag van juli. Ter herinnering hieraan trekt tweejaarlijks precies op die zondag de Heksenstoet uit in Beselare. 

Op dat moment gaf de zon reeds heel wat van katoen , maar we hadden meer oog voor het natuurreservaat van ‘ de Doel ‘ die zich voor ons ontluikte op zoek naar de Polygonnebossen. De wandeling stootte nog even door langs een prachtig dalend weggetje , alwaar tussen de weiden door het net ontsproten Polygonebeekje met ons gezellig mee meanderde. In de verte konden we de stompe kegel van de Geluveldse kerktoren , die zich tussen het groen ontpopte , nog heel eventjes meepikken. Maar die was voor later weggelegd. Waarna we nu resoluut afstevenden naar het Polygonebos of Doelbos van Zonnebeke. Heerlijke bosdreven loodsen ons door dit 68 ha groot staatsbos. 

Tijdens den ‘ Grooten Oorlog ‘ werd het bos volledig verwoest en heersten er alhier soms woestige strijden. Zo werd ondermeer rond eind oktober 1914 alle Duitsers , door de Britse troepen uit het bos verdreven. Op 3 mei van ditzelfde jaar werd het bos echter terug uit handen gegeven door de terugtrekking richting Ieper tijdens de 2de slag om Ieper. Op het einde september 1917 heroverden Australische troepen het bos , maar in het voorjaar van 1918 moesten ze tijdens het Duitse lenteoffensief het bos voor de zoveelste keer terug uit handen geven. Pas op 28 september 1918 werd het definitief veroverd door de 9th Scottisch Division.

Midden in het bos verwijst een obelisk naar de hevige gevechten van de 5de Australische divisie , met achter zich de stille getuigen van deze wrede tijd ‘ het Polygoon Wood Cemetery ‘ met maar liefst 2066 jonge Australiërs. Het stukje boswandeling was meteen het eerste hoogtepunt , toen we de brug van de ‘ smettelijke ‘ A17 die de Polygonebossen en de Nonnenbossen van elkaar afsnijden, moesten dwarsen en even verder al onmiddellijk een tweede ruig stukje natuurgebied van de Nonnenbossen werden ingestuurd. De natuur had er jammer genoeg reeds grotendeels moeten plaats maken aan de verkavelingwoede van vakantie- & woonhuisjes. Even verder ter hoogte van een open plek in het bos , konden we weer onze ogen breed uitslaan over het landschap. We moesten onze aandacht verdelen over de prachtige uitzichten , het befaamde Bellewaerde-park die in de verte pronkte en het imposante gesloten Nonnebossenpachtgoed. “

Rond 1198 bevond zich alhier een Nonnenklooster , en zoals het bij vele abdijen of kloosters betaamde , hoorde daar ook een hofstede of neerhof bij. De hofstede is altijd al blijven bestaan , ook toen de geuzen in 1598 de abdij verwoesten en de nonnen naar Ieper vluchtten. Het pachtgoed onderging weliswaar doorheen de jaren heen , diverse veranderingen , maar de naam bleef bestaan. Aan de andere kant staat een grijsgranieten gedenksteen ter ere van Captain E.J. Brodie van het 1ste Bataljon Cameron Highlanders die alhier op 11 november 1914 , als held viel tijdens de eerste slag om Ieper.

Onze tocht bleef nu geruime tijd verder kabbelen over rustige asfaltwegeltjes met als decor de ontluikende lentekriebels, tot een eerste rust in de hangar van de één of andere oldtimergaragist.. Daarna mogen we ons na de drukte van een werkelijk overstelpt Bellewaerde park , opnieuw in de landelijkheid onderdompelen, waarbij de Zandberg zelfs voor wat bescheiden klimwerk moest zorgen. Een smeuïg natuurpad stuurde ons hierna langsheen de kant van de bisschoppelijke Gothschalkbossen, waarbij een snoer van schitterende karrensporen en veldwegels ons een heel stukje verder doen opschieten tot ons volgend wandeldoel. Met name de Gasthuisbossen van Zandvoorde die het hoog natuurlijk gehalte van deze Kaastochten alle eer aandeden. Een fraai natuurgebied dat ons uitgebreid laat genieten van zanderige paden die ons kronkelend tussen de donkere stammen van sparren en loofbomen slingert is het vervolg van onze natuurlijke escapade.

Tot we in de één of andere invalshoek een zicht krijgen op het kleine dorpscentrum van Zandvoorde die we links laten liggen voor een grandioos landschap dat uitnodigt om te kijken op deinende gezichten van de Leievallei en het landelijk & bosrijk gebied rond Zandvoorde. We beroeren nu even wat schitterende uithoekjes van de Everzwijnhoek tot het bos ons uitspuwt via een gracieuze grasweg , die ons de hoogte injaagt van de Passendaleveldweg en alwaar we onze ogen uitstaren op een merkwaardige kolonie buffels.

Een snoer van heerlijke kerkwegels neemt ons uiteindelijk mee in de richting van Geluveld , alwaar we in het cultureel centrum onze laatste rust treffen en ons tegoed doen aan enkele kaasproevertjes aangeboden door pater abt en zuster overste. Voorbij de restanten van de Geluveldse molen met in zijn zog een gedenkkruis ter ere van the South Wales borders , blijkt alweer een dot van een karrenspoor kleur te geven aan deze Kaastochten. Het zou ons tenslotte brengen aan de op- & afrit van de autostrade , tot waar we heel eventjes maar belandden in de ambachtelijke zone van Beselare. Het kerkje van de toveresseparochie kon men zo reeds ruiken , maar de Zonnebeekse wandelclub had nog een extraatje klaar liggen. De lange Wervikvoetweg (een oud tramspoor) zond ons nog eens in een wijde boog rond het dorpje , waarna we in het zog van het Sefa Bubbels en een paar afsluitende heksenwegeltjes opnieuw de ‘ Heksenketel ‘ bereiken en aan de hand van een geestrijk vocht , konden terugblikken op een voortreffelijke wandeldag