Inleiding

Jozef Baekelandt & Monique Coucke

Alvorens aan het echte werk te beginnen, wensen we de lezers een beetje te informeren.
Onze eerste trektocht naar Santiago de Compostela had plaats op twee september 2003. We hadden de belofte gedaan deze pelgrimstocht te ondernemen als onze dochter Machteld zou genezen. Ons gebed werd verhoord, wij hebben onze belofte in de praktijk omgezet.
Op 1 mei 2005 zijn we voor de tweede maal vertrokken naar Santiago de Compostela, om Jacobus te bedanken. Men moet in het leven nu en dan eens 'Dank u' kunnen zeggen. Voor Monique werd het een ware lijdensweg. Toen we thuis waren, kwam de dokter tot de vaststelling dat Monique met een voetbreuk liep! Intussen had het trekken ons te pakken gekregen en zo kwam het dat we op 27 september 2006 voor de basiliek stonden van Vézelay klaar om de 'Historische weg' af te stappen: 895 km dwars door 'La Douce France'. Het werd een onvergetelijke tocht. In Frankrijk heb je vier verbindingswegen naar Compostela. Deze tocht is er één van.
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en zo komt het dat we op 23 april 2008 in Le Puy en Velay klaar staan voor het vertrek, het zou onze 3e pelgrimstocht worden. Het is een verbindingsweg naar Compostela 735 km dwars door het Centaal Massief, zeer zwaar 'très dur' zeggen de Fransen, en of ze gelijk hebben. We starten in het departement van de Haute Loire waar de unieke stroom de Loire ontspringt. De eerste tochten zijn zeer zwaar met veel gesteente.

We doorkruisen de volgende departementen

LOZERE: het hoogste plateau van de Maregide en de Aubrac

AVEYRON: de Aubrac in zijn volle pracht

AVIGNON: de stenen zijn minder talrijk geworden

LOT: de Lot is een mooie rivier rijk

TARN ET GARONNE: ook de heuvels zijn minder geworden

GERS: we zijn in een wijnstreek gekomen

GASCOGNE: hier moet de beroemde Armagnac-wijn geproefd worden

LANDES: eindeloos zijn er de pijnbomen

PYRENEES-ATLANTIQUES: we naderen ons einddoel St.-Jean-pied-de-Port

Start Le Puy en Velay  Finish St-Jean-Pied de Port : 735 km

23 april              Le Puy-en-Verlay                            St. Privat-d'Allier                                     23 km        712

24 april              St. Privat-d'Allier                              Saugues                                                 20 km        692

25 april              Saugues                                            Les Faux                                                27 km       665

26 april              Les Faux                                           Aumont-Aubrac                                     22 km       643    

27 april              Aumont-Aubrac                                Nasbinals                                              26 km       617

28 april              Nasbinals                                         St. Chély-d'Aubrac                               17 km        600

29 april              St. Chely-d'Aubrac                           Espalion                                                22 km       578

30 april              Espalion                                            Massip                                                   24 km       554

01 mei               Massip                                               Conques                                               23 km       531

02 mei               Conques                                            Livinhac-le-Haut                                  25 km       506

03 mei               Livinhac-le-Haut                               Figeac                                                    24 km       482

04 mei               Figeac                                                 La Cassagnole                                   05 km       477    

05 mei               La Cassagnole                                 Carjarc                                                  25 km       452

06 mei               Carjarc                                                Varaire                                                  25 km       427  

07 mei               Varaire                                                Mas de Vers                                         14 km       413

08 mei               Mas de Vers                                      Cahors                                                  19 km       394

09 mei               Cahors                                               Montcuq                                                32 km       362

10 mei               Montcuq                                              Durfort-Lacapalette                            22 km       340

11 mei               Durfort-Lacapalette                          Moissac                                                15 km       325

12 mei               Moissac                                              Auvillar                                                  22 km       303

13 mei               Auvillar                                                Castet-Arrouy                                       22 km       281

14 mei               Castet-Arrouy                                     Marsolan                                              19 km       262

15 mei               Marsolan                                            Condom                                                21 km       241

16 mei               Condom                                              Montréal-du-Gers                               17 km       224

17 mei               Montréam-du-Gers                             Manciet                                               28 km       196

18 mei               Manciet                                                 Dubarri                                                23 km       173

19 mei               Dubarri                                                  Aire-sur-l'Adour                                 15 km       158

20 mei               Aire-sur-l'Adour                                    Arzacq-Arraziguet                             32 km       126

21 mei               Arzacq-Arraziguet                               Arthez-de-Béarn                                 32 km       094

22 mei               Arthez-de-Béarn                                  Navarrenx                                           29 km       065

23 mei                Navarrenx                                            St.-Palais                                            30 km       035

24 mei                St.-Palais                                              Ostabat                                              14 km       021

25 mei                Ostabat                                                  St. Jean-Pied-de-Port                     21 km       000

Op 22 april 2008 is het zover, we staan klaar in Le Puy en Velay, een gekend pelgrimsoord van waaruit vele pelgrims naar Compostela trekken. Het zou de zwaarste trektocht van de drie worden, maar wel de mooiste. We nemen jullie mee langs scherpe dalen, steile hoogten en lege vlakten, soms wordt er geflirt met de uitputting. Maar we worden beloond met de prachtige natuur. We zijn niet alleen, er zijn nog pelgrims die even gemotiveerd en koppig zijn als wij, miserie en plezier is nooit ver uit de buurt. Zin om mee te gaan met ons? De rugzak op de bult en wegwezen! Op 25 mei 2008 stappen we in St-Jean-Pied-de-Port over de eindstreep, daar wacht ons een grote verassing!

Le Puy en Velay

Het zou ons te ver leiden om deze historische stad uit de doeken te doen, toch vinden we dat ze nog even onze aandacht waard is. We hebben er de koperen madonna bezocht en dat is zeker de moeite waard. De kapel St. Michaël op de Mont Aiguilhe die op een 80 m hoge lava-spits is gebouwd, is eveneens een bezoekje waard, maar een trap met 268 treden dat zagen we niet meer zitten. De voet van de kapel kreeg de naam 'Tempel van Diane'. Jammer genoeg is de kathedraal herschapen in een bouwwerf, en moeilijk te bezichtigen. Iedere dag is er hier een mis voor de pelgrims. Na de mis volgt de zegening, daar kan het gedenkboek 'Le livre d'or' ondertekend worden. In 1955 is er een schat onder het hoofdaltaar gevonden die te bezichtigen is onder begeleiding, maar er is nog zoveel meer. Ook het kantwerk is er zeer goed gekend. Er kwam echter een einde aan met de Franse Revolutie, het bestaat wel nog verder als ambachtelijk erfgoed van Le Puy.
Langs de wegen ziet men de velden waar op de vruchtbare vulkaangrond de beroemde linzen van de Velay gekweekt worden. De planten zijn niet hoog, 20-30 cm, ze zijn zeer dicht gebladerd met kleine ovale tegenstandige blaadjes. De vruchttakjes dragen slechts twee bruine en zwart geaderde groene linzen, voor de fijnproevers een echte delicatesse. Tot hier enkele toeristische tips. Het moet leuk zijn een tijd in Le Puy en Velay te vertoeven maar daar hebben we nu geen oren naar.
Wij zijn pelgrims en moeten verder.

23 april - 1e stapdag - 23 km
Le Puy en Velay à St. Privat D'Allier

La Roche                                                   Mooie wegwijzer

Het geïmproviseerde bed is meegevallen en het ontbijt bij meneer ook, mevrouw is al gaan werken. We krijgen van de kinderen we nog een souvenir toegestopt, het afscheid is zwaar maar we moeten verder. In een bakkerijtje halen we nog wat brood en een doos smeerkaas. Via Rue de la Compostelle verlaten we de stad waar we voor het eerst de rood-witte markeringen zien van de G.R 65; het gaat in stijgende lijn, we draaien ons nu en dan om Le puy en Velay te bewonderen dat in een prachtig dal ligt, even later draaien we rond de bult van Croustet heen, de bewoners noemen deze vulkaankrater 'Garde' ('wachter'). Het is een tamelijk geërodeerde stromboli type vulkaan, bestaande uit slakkenlava. De vruchtbare as en slakken wordt geëxploiteerd als 'puzzolaanaarde '. Het blijft maar stijgen en ik krijg problemen om Monique te volgen, mijn conditie is duidelijk nog niet op peil, ik ben een diesel en die komt maar langzaam op gang. We naderen La Roche. Via een panoramaweg boven het ravijn van de Gazelle volgen we de kamlijn: wat naar beneden door een klein bos een beek over en daarna terug stroomopwaarts, waar we op een prachtige wegwijzer botsen. Het is 10u30 en bananentijd, het smaakt voortreffelijkt. En nu verder naar St.Christophe-sur-Dolaizon, een klein dorpje dat we doorkruisen. Bij het verlaten van dit dorp lopen we langs het kasteel, doorlopen de gehuchten Liac tallode en Montbonnet. We zijn halfweg. Via een asfaltweg bereiken we de St.Rochuskapel, St. Christoffel is een figuur uit een legende. Hij zette mensen over een rivier. Op een dag droeg hij een kind over dat halverwege zo zwaar werd, dat Christoffel niet verder kon. Toen herkende hij, het kind Jesus dat de wereld droeg. St. Christoffel is de patroon van de reizigers en de automobilisten, zijn feestdag is op 25 juli!

Even later lopen we westwaarts door Montbonnet. Het blijft stijgen, de asfaltweg is een karrenspoor geworden. Aan het Lac de L'Oeuf krijgen we nog een helling tot aan 'Ferme de la Baraque'. Vanaf hier daalt de weg. Een jongen zorgt voor bevoorrading, de laving is welgekomen want we hebben dorst. De cola werkt verkwikkend, suiker is goed om weer op kracht te komen. We komen aan een veenmeer, meer moeras, gelegen tussen twee vulkaankegels. Het laatste deel van de route, richting Saint-Privat-d'Allier omvat een steile afdaling,dit is een gevaarlijk stuk weg. De lichte regenval van deze voormiddag heeftg de stenen spekglad gemaakt. Dankzij mijn stokken weet ik mij overeind te houden en gebeuren er geen ongelukken. Mijn pijnlijke knie laat zich gevoelen, Monique stapt goed door, precies een Brabants trekpaard. En dan gebeurt het: ik glijd achterwaarts uit, gelukkig breekt mijn rugzak de val. Ik kom er met de schrik vanaf. Ik moet wel even op krachten komen. Tijdensd de rest van de afdaling gaat alles naar wens. Om 16 uur bereiken we de gîte, onze reservering is O.K.
Na een beetje rust en een douche voelen we ons kiplekker. De locatie loopt vol. Onder de gasten bevindt zich een bekend gezicht: een Tibetaanse vluchtelinge maar daarna zouden we ze niet meer zien. Omdat er geen eten ter plaatse gemaakt wordt, gaan we ons avondmaal nemen in een hotelletje, de maaltijd is oké.. Achteraf gaan we op verkenning achter de kentekens van de G.R.65. Het laat zich raden: er wordt gestart met een beklimming. Als we terugkeren naar de gîte is het vollen bak. De vermoeidheid laat zich echter voelen, we gaan meteen slapen.

24 april - 2e stapdag - 20 km
St. Privat D'Allier à Sauges

Rochegude                                               Vernet de Sauges

Het ontbijt is lekker en dan zijn we vertrokken. Het begint met een zware beklimming van 2,5 km naar Rochegude. Deze oude vestingplaats met kasteelruïne ligt op de grens van de Vélay en de Gévaudan. Veel pelgrims namen hier een beetje rust, dat doen wij ook, tijd om de bananen boven te halen. We zien een zéér oude kapel. De toren van de kasteelruïne heeft iets geheimzinnigs. Als we de geschiedenis mogen geloven zou het beest van de Gévaudan een mythe van een mensenetend beest zijn, dat vooral vrouwen en kinderen afslachtte. Dit alles speelde zich af tussen 1764 en 1767. Er werden serieuze klopjachten georganiseerd, jagers werden ingezet, uitvinders boden wolvenvallen aan, tot zelfs de koning bood zijn hofjagers aan. Toch was het dier niet onoverwinnelijk. De mensenslachting stopte pas toen op 19 juni 1767 Jean Chastel, een jonge markies, de wolf had gedood. De toren van de kasteelruïne in Rochegude werd meermalen verdacht. Nu zijn er in een wolvenpark terug wolven in de Gévaudan. Nu moeten we verder, het wordt terug een zeer steile en gevaarlijke afdaling maar we hebben gisteren ons lesje geleerd, rustig aan dus. Plots worden wij opgeschrikt door een loslopende hond, snel wordt hij door een meisje tot de orde geroepen. Ze excuseert zich, zij is ook een pelgrim, een Zwitserse uit Zurich, zij is al 1000 km onderweg naar Compostella met haar hond, gelukkig is het geen wolf. Even later bollen we Monistrol-D'Allier binnen, een van de mooiste plaatsen die we tot nu toe al gezien hebben, echt fotogeniek met de Allier, de grootste bijrivier van de Loire.
Het is intussen zeer warm geworden. Desondanks wacht ons de zwaarste beklimming die we al gehad hebben. Het wordt beloond met prachtige vergezichten op de rivier. Aan kapel de Madeleine gekomen draaien we het bos in, daar wordt het nog steiler, het zweet drupt van onze neus, nu is het Monique die in de problemen geraakt. Ze krijgt honger en een paard dat honger heeft wil niet meer trekken, zodus we gaan eten. Eens de inwendige mens versterkt is, gaat het veel beter. We naderen de Margeride. Opmerkelijk zijn de grote kristallen granietblokken. Eerst zien we nog een veld met bloeiende linzen van de Velay via Roziers waar we aan de fontein ons lauw drinkwater kunnen verversen. We zijn op 12 km gekomen, de zon blijft maar branden, mijn voorarmen doen pijn, gelukkig wordt ons gezicht beschermd door onze hoeden. Bij Vernet de Sauges, een enig mooi dorpje, zijn we 4 km van ons doel verwijderd. Bij de laatste huizen nemen we de zuidwestkant, er volgt een veldweg en een lichte helling. Van hieruit zien we het kleine stadje liggen. Na enig zoekwerk vinden we de gîte, een oude school. Na het douchen gaan we boodschappen doen, een wit wijntje kan er ook nog bij. Daarna keren we terug naar onze kamer, er bevinden zich zes bedden. Wat later later arriveren er nog twee meisjes, het is weer 'parler Français'. Na een deugddoend avondmaal komt er nog een fietser toe, Michel is zijn voornaam. Hij is gestart aan de Rijn en nu 'sprechen wir Deutsch'. Hij heeft problemen met een pijnlijk achterwerk, een veel voorkomende kwaal bij fietsers. Ik geef hem de raad om een biefstuk onder zijn achterwerk te plaatsen maar daar hecht hij geen geloof aan. We gaan slapen, dat hij zijn plan trekt met zijn pijnlijk gat. Van slapen komt er niet veel in huis, tot laat in de nacht is er veel kabaal.

25 april - 3e stapdag - 27 km
Sauges à Les Faux

Le Pinet - oude schuur                           Picknick in Chazeaux

Het ontbijt valt mee, de start valt minder mee. We lopen zwaar verkeerd maar na een kwartier lopen geraken we terug op de juiste weg, Sauges is een mooi stadje. In een winkeltje vullen we onze proviand aan. Het is nog frisjes maar we vertikken het om onze vest aan te trekken en zie een uur later schijnt de zon. In het gehucht Le Pinet is er een oude schuur waar volgens de traditie veel pelgrims overnachten. Onder een stralende zon krijgen wij een prachtig parcours onder de voeten geschoven: een stijging gevolgd door een afdaling alwaar we de brug over de Zeuge oversteken. Vervolgens klimt de weg naar La Glauze waar we even rust nemen. Kijk wie we daar hebben, de Duitser met zijn achterwerkproblemen. Het komt tot een leuke babbel, we wensen Michel nog een ' Bon Camino'. We zetten onze tocht verder. In het midden van het dorp bevinden zich de restanten van een burcht. Er staat een stenen kruis met een 'travail', een stelling om ossen te beslaan. Eventjes later loopt de G.R.65 verder door de natuur. Het uitgestrekte plateau van de Margeride telt hoofdzakelijk runderen en schapen. Dat ondervinden we dadelijk aan den lijve, we moeten opzij om een bende schapen te laten passeren bèèèèèèèèèèèèèè. Vroeger zat de schaapherder in een rijdende hut of ateuil waarin hij sliep om zich te bescherfmen tegen de nachtkou en tegen wolven. In Le falzet zo een 2 km verder zijn we al terug 150 m gestegen. In het dorpje zijn weinig markeringen, we ergeren ons daaraan, maar gelukkig blijven we op het goede spoor. In Villeret-d'Apchier passeren wij de boerderij van Contaldes. Onze maag begint te knagen. We hebben geluk: in Chazeaux is er een picknicktafel en dat is meegenomen. Het wordt opnieuw een broodmaaltijd met een hap camembert. De dorpshond begint ons te ergeren, het dier ziet er uitgehongerd uit.
Als we alles verzameld hebben, gaan we verder op stap, het gaat weer goed omhoog.Plots is de Zwitserse met haar hond er weer. Er ontstaat een aangename babbel in gebroken Frans maar het lukt.
Na een kwartier steken we de Virlange over, een mooi riviertje. Het is terug zeer warm geworden: ik doe mijn hemdsmouwen naar beneden om verbranding te voorkomen. We naderen Domaine du Sauvage op een hoogte van1292 m. We draaien langs de gebouwen heen en slaan westwaarts af en bewandelen de weg die naar de top van Col de L'Hospitalet leidt. Totaal uitgeput bereiken we de top. Daar zien wij de grenspaal La Haute Loire, de keerzijde van de paal laat ons weten dat we in het Département Lozère gekomen zijn
Hier staat een beeld gewijd aan Sint-Rochus die in zijn tijd rond de jaren 1200 een beroemd arts zou geweest zijn. Hij was op pelgrimstocht in Rome toen daar de pest uitbrak. Hij verzorgde en genas vele pestlijders doch hij raakte zelf besmet, hij werd door een hond verzorgd, na zijn genezing verdacht men hem ervan een spion te zijn. Hij werd onder erbarmelijke omstandigheden in de gevangenis gezet, alwaar hij stierf. Men riep hem aan als beschermheilige tegen de pest en tegen andere besmettelijke ziekten. Hij was tevens patroon van alle pelgrims, zijn naamfeest valt op 16 augustus. Drie km verder bereiken we Les Faux , een kleine km verder bevindt zich onze gîte. We komen er vele bekenden tegen. Eventjes rusten en een douche, we begeven ons naar de bar en laten ons de Leffe goed smaken.
Bij het avondmaal vloeit de wijn rijkelijk, er is leute en plezier. Mijn buur is de Zwitserse met haar hond. We trekken het echter niet al te lang, we zijn moe en gaan slapen.

26 april - 4e stapdag - 22 km
Les Faux à Aumont-Aubrac

St.-Alban                                                    Oude pelgrimsslaapplaats

Alvorens van start te gaan kunnen we niet nalaten om een foto te maken van een prachtige gerenoveerde boerderij. We lopen een beetje verkeerd, maar alles komt in orde. De zon is al vroeg van de partij, mijn voorarmen beginnen al te vervellen ik zal dus maar mijn hemdsmouwen neerlaten. Het parcours is heuvelachtig met prachtige vergezichten, we zien zelfs een besneeuwde bergtop. In St. -Alban bevindt zich een groot ziekenhuis, vroeger was het een kasteel. St.- Alban telt 2200 inwoners, wat veel is in de dunst bevolkte streek van Frankrijk. Monique is bevorderd, ze is verkenner geworden, geregeld moet ze stoppen om de wegwijzers te controleren en om de stafkaarten te raadplegen. Het gevolg is dat ze regelmatig moet stoppen om te kijken of we nog goed bezig zijn, zo kan ik mijn achterstand goed maken met nu en dan een beetje bij te benen, het systeem werkt goed. Wegens een pijnlijke knie kan ik ze niet meer bijhouden. In Spanje heeft Monique ook rondgelopen met een gebroken beentje in haar voet, en als ik het al eens moeilijk krijg, dan neem ik Monique als voorbeeld, de wereld wordt gemaakt van mensen die stom zijn en koppig. Ik word opgeschrikt uit mijn mijmeringen als Monique mij toeroept dat volgens het routeboek hier een oude pelgrimsslaapplaats is, geef toe erg gerieflijk is het niet. Even later bereiken we langs de G.R.65 Les Estrets en nemen er een ander plateau dat bij de Margeride behoort. Op sommige plaatsen moet men de prikkeldraad oversteken. De brug over de rivier de Truyère betreden we het land van Peyre. Bij een wegkruis slaan we linksaf, er zijn hier veel wegkruisen: de meeste in graniet maar ook in smeedijzer en zandsteen. Jammer dat er zoveel gestolen werden. Vroeger waren ze van kapitaal belang als oriëntatiekruisen, ze werden ook dodenkruisen genoemd. Als iemand die veraf woonde ten grave werd gedragen, konden de dragers slechts rusten aan de voet van een kruis, het was dus van belang voldoende kruisen te hebben om de weg te vinden. We verlaten het gehucht Bigose, waar we wat later de beek van Bigose oversteken en via een helling een bos door moeten. Het pad verandert in een slijkpad, het wordt terug baggeren. In Bourdonne passeren we langs het kruis van Castanier, enkel de sokkel en de stam zijn bewaard gebleven. We zijn 18 km ver en 1096 m hoog. Bij een wegkruising staat het kruis van L'Oustalet, het wordt bewaard tegen vandalen of dieven in de kerk van Aumont-Aubrac. In het centrum van het stadje gaat het omhoog naar de gîte, veel pelgrims zitten buiten met dit prachtig weer. De uitbater is druk bezig met het avondeten, enkele vrouwen zijn hem behulpzaam. Langs een wenteltrap gaat het omhoog naar de slaapkamer. We laten onze rugzak staan en gaan op zoek naar het Office du toerisme. Het is bijna sluitertijd, we doen nog snel de plaatsbespreking voor Espaillon maar het valt tegen. In tegenstelling tot vroegere plaatsbesprekingen krijgen we hier te horen dat het niet kan drie dagen op voorhand, ontgoocheld verlaten we de locatie. Even later neem ikzelf contact met Espaillion: nu blijkt het wel oké voor de plaatsbespreking, het goede nieuws spoelen we door met een lekker wijntje. We keren terug naar Ferme du Barry, het uitgangsbord van onze gîte. We maken ons op voor het avondmaal. Eerst mogen we toekijken hoe de kaasboer te werk gaat. De kaas wordt gesmolten in een grote verwarmde pot. De kaasboer draait de gesmolten kaas met behulp van twee houten stokken. De kaas van de Lozère is zeer vermaard onder de naam '.Aligot'. Natuurlijk is er nog de wijn, die vloeit rijkelijk in de glazen en er is sfeer: de tongen komen los, er is plezier.

27 april - 5e stapdag - 26 km
Aumont-Aubrac à Nasbinals

Plateau van de Aubrac                            Roc des Loups

Het is pas 7 uur en we kunnen al ontbijten. Het parcours is redelijk vlak en dat is ook wel eens meegenomen, een kudde koeien kruist onze weg. Het plateau van de Aubrac is befaamd om zijn stoere runderen. Op 25 mei, dag van Transhumance, worden de runderen feestelijk versierd en vanuit de lagere gebieden het plateau opgeleid. De barre hoogvlakte van de Aubrac biedt zich aan, het is een mooie brok natuur. Half mei kunnen er nog sneeuwbuien voorkomen, in de zomer kan het een hete plaat zijn met onvoorspelbare onweders. Laat het ons een natuurreservaat noemen dat niet altijd vrij kan betreden worden. We lopen op een oude heerweg, de Via Agrippina, door de pelgrims tot 'historische route' omgedoopt. Bij een splitsing aan een prachtig kruis net voor het dorp Le Ronc nemen we de richting La Chaze-de-Peyre. Het is een mooi dorp met een rijk verleden, maar we moeten verder. Wat ons opvalt is de bloemenweelde: de weiden staan vol met gele narcissen, even talrijk als de paardenbloemen in Vlaanderen. De weg is drassig geworden en het gaat in sterk stijgende lijn naar een veengebied. We ploeteren er doorheen tot we 'Les Quatre-Chemins' bereiken. Er is een café, daar zijn we verheugd om. De bananen en de cola worden bovengehaald, het beetje rust is meegenomen. Het is zondag, de waardin veert plots recht want haar koeien zijn in aantocht. Na het moment van rust laden we onze rugzak op de bult voor de laatste 16 km naar Nasbinals en nu wegwezen maar.
De wind is toegenomen, het wordt opniew baggeren in slijkpaadjes, dat betekent een stukje afzien. In Finieyrols, een klein gehucht, houden we halt voor ons middagmaal. Aan een stenen tafel verorberen we ons middagmaal: fluitjesbrood met met camembert, een cola en een appel als dessert. We zitten hier niet alleen, wat verder zitten nog twee meisjes te eten, later zouden we ze nog tegenkomen. De zon doet enkele schuchtere pogingen om ons moreel een beetje op te krikken. De route wenkt ons, we moeten verder. De weg loopt langs een stenen muurtje. Achter een prikkeldraadafscheiding zien we in de weide een enorme steen liggen 'Roc des loups',de wolvenrots. Hoe zijn die stenen daar gekomen? Dan nemen we de Grote Draille (groot veepad) dat afdaalt naar de brug over de Peyrade, even later bereiken we Rieutort-Aubrac. Juist voor het centrum van dit mooi dorpje staat een vakantiehuisje met een veranda, buiten is mevrouw bezig, we vragen een cola. We zijn moe, we hebben 19,50 km gestapt, we hebben nog 6 km te gaan. De rust brengt ons weer op kracht, we slaan twee honden gade die zitten te spelen met een stok. In het gehucht slaan we rechtsaf richtingr Nasbina, ons einddoel. Het is zondag, alle winkels zijn dicht, met enige moeite vinden we het Comunual. In de gîte kijken ze cinema, we gaan achterom. Aan een prikbord hangt de naam 'Baekelandt deux personnes', onze plaats is aldus gereserveerd, we zijn gerust. Na de gebruikelijke was en de plas voelen we ons al een heel stuk beter. Het valt toch wel tegen dat er op zondag geen eten geserveerd wordt, we lossen het op, we opteren om op restaurant te gaan in de enige eetplaats die het kleine stadje rijk is. Na het avondmaal keren we terug naar ons kamertje dat geschikt is voor vier personen. Er is een ander koppel gearriveerd, het is ons niet vreemd. Even vóór 19 uur stappen we het restaurant binnen, vóór 20u komt er geen eten op tafel, dat is dikke pecht. Na wat zoeken vinden we toch nog een klein restaurant. We wagen ons aan een ' Menu Pélerin'. Wat later arriveren pelgrims uit Eupen. Een man begrijpt zeer goed Nederlands, zo ontstaat een aangenaam gesprek tot een harde donderslag ons laat opschrikken. Het gesprek wordt tot ieders voldoening verder gezet tot we moe worden. In de gîte aangekomen nog een 'bonne nuit' en het licht uitzetten.

28 april - 6e stapdag - 17 km
Nasbinal à St.-Ghili-d'Aubrac

St.-Ghili-d'Aubrac                                     Rommelige bedoening

We zijn nog niet lang aan het stappen of het regent, de cape wordt bovengehaald, we mogen echter niet klagen want even verder zien we nog een beetje sneeuw liggen. Over de brug van de Chamboulies rivier begint het gemarkeerde veedrijverpad. Het loopt omhoog tussen twee grote stenen, het is zwaar stappen in de regen, het gaat van kwaad tot erger want even verder zijn we het spoor bijster. Andere pelgrims raken ook in de problemen, ze wijzen naar omhoog. We volgen deze raad maar op, door een delta van waterwegen vinden we onze weg. Aan de boerderij van Ginestouse staat het kruis van de drie bischoppen. Hier komen drie departementen samen: Lozère, Aveyron en Cantal. We verlaten Lozère, het eerste stadje dat we tegenkomen is Aubrac. Er is een robuuste kerk en een stemmig marktplein met een rustbank. Hier worden onze bananen verorberd. Enkele pelgrims die ons passeren waarschuwen ons voor een rondlopende kwade hond. En nu maar onze weg verder zetten:het begint met een zéér gevaarlijke afdaling met veel stenen, we durven er niet aan denken om hier uit te glijden. Wat later komen we tot de vaststelling dat Monique haar hoed kwijt is. Een hoed is belangrijk als bescherming tegen de regen en de zon, we kunnen niet zonder dus maar een nieuwe gekocht. Na 13 km krijgen we gehucht Belvezet in het vizier. We krijgen honger: we zetten ons op een stenen muurtje, werken enkele visjes en een beetje brood naar binnen. Hier leer je de kleine dingen waarderen, iets wat we in ons rijk Vlaanderen verleerd zijn. Een verse bui komt ons middagmaal verstoren, dan maar terug het pad op.

Om 13u30 u komen we aan in Ghili-d'Aubrac, het wordt wachten want de gite gaat maar open om 15u, geen nood echter, we mogen de rugzak aan de voordeur neerzetten. We verkennen het stadje. Ghili d'Aubrac ligt in een dal, in een tabakwinketje gaan we onze dorst lessen met een Leffe, de lekkere koffie achteraf laat alle miserie van die dag vergeten. Daarna doen wij inkopen: eerst bij de bakker, daarna bij de kruidenier, de bankautomaat even verder bewijst ons meteen een dienst. Dan maar terug naar onze gîte die al goed volloopt. We vragen de waard of hij in onze plaats enkele etappes wil reserveren, dat verloopt zonder enige moeite. We gaan naar onze kamer voor een verkwikkend stortbad. Daarna maak ik de planning voor morgen en het dagverslag op, Monique doet het huishouden, het wordt zoals gewoonlijk een rommelige bedoening. Dan gaan we naar beneden, de gîte is intussen vol gelopen met o.m. een toeristische groep van zeven personen, twee Amerikanen, een vrouw uit Kaapstad en nog andere onbekende pelgrims. Er waren problemen om de was te drogen: wegens het slechte weer werd zij opgehangen onder een afdak tot Monique een kachel ziet branden. Buiten valt nog steeds een miezerige regen, hopelijk wordt het morgen beter en hebben we terug droge kleren. De waardin maakt het avondmaal klaar, we kijken er reikhalzend naar uit. Het wordt een entreetje met groenten gevolgd door de soep en de hoofdschotel, foix gras met groenten en brood. Aardappelen zijn ze hier niet gewoon en frieten nog veel minder maar een fles rode wijn is wel van de partij evanals een kaasplank, het dessert en een lekkere kop koffie. Eten is voor de Fransen een feest, daar kunnen we nog wat uit leren. Het gebabbel aan tafel is overwegend Frans, Engels en Vlaams, de vrouw uit Transvaal (Zuid-Afrika) verstaat ons een beetje. Het is welletjes geweest, nu gaan we slapen, niet snurken a.u.b.!

29 april - 7e stapdag - 22 km
St.-Ghili-D'Aubrac à Espalion

Rivier de Lot                                             Boralde

Bij het ontbijt gebeurt er iets vreemds: die schoenen zijn niet van mij, iemand anders komt tot dezelfde vaststelling, de schoenen met mekaar omruilen en het probleem is opgelost. De hemel is minder dreigend geworden. We springen binnen bij de bakker en bestellen vier croissants. Tot St. Ghili-D'Aubrac gaat de G.R.65 over de bergen van de Aubrac. Het is een van de meest desolate delen van de St. Jacobsroute waar de kale vergezichten doen denken aan de moeilijkheden die de pelgrims moesten trotseren. De vroegere route liep over de Via Agrippina, inmiddels D987, die door de G.R65 is vermeden. Op de weidse vlaktes ervaart de wandelaar de natuur op zijn mooist. Langzaam maar zeker begint de natuur te veranderen, vanaf hier verlaten we het hoogplateau van de Aubrac, het wordt ook véél groener, minder stenen. We steken de oude brug van de beek Boralde over en ervaren de eerste tekenen van de lente. Het eerste uur steekt vol afwisseling: stijgen en dalen langs smalle paadjes.
Even later trekken we door een groot mooi beukenbos, het lijkt wel herfst. Plots dwarst een hert de bladderige weg sttt maar het is te laat, het heeft ons opgemerkt , enkele grote sprongen en het is verdwenen. Eventjes later in het gehucht La Rozière gaan we de fontein voorbij tot aan een koffiestop, we zijn aan een rustpauze toe. Het is 10u, we hebben al veel calorieën verbruikt, een beetje eten is welkom.
Langzaam maar zeker hebben we de daling ingezet: eerst zijn we 243 m gestegen, nu begint de afdaling naar rivier de Lot. We lopen vaak langs kleine weggetjes, de vele kruisen en stenen mannetjes helpen ons om de G.R. 65. te volgen. De daling laat zich gevoelen aan onze knieën, aan iedere voet hangt er een moddertaart. Je hoort ons niet klagen want de zon is van de partij. Opeens rinkelt Monique's gsm. Het is Monique haar zus Agnès: in Moorsele is nog alles o.k., ze geeft nog mee dat we op de kersenbomen in de Lot moetern letten, dat zullen we zeker doen.

We hebben er tot nog toe weinig aandacht aan gegeven maar nu zien we de boomgaarden toenemen; er staan inderdaad kerselaars tussen. De honger laat zich gevoelen, aan een picknickplaatsje gaan we eten.
Eens de batterijen weer opgeladen gaat onze vriend de rugzak opnieuw de bult op om onze weg verder te zetten. We volgen de St. Jacobsroute tot Saint-Côme d'Olt, even later gaan we de brug over De Lot over, hier verlaten we de Aubrac en komen in het Département Lot, een van de mooiste Franse departementen.
We lopen de mooie brug over en draaien rechtsaf langs de linkeroever van de rivier. Wat later slaan we de variante weg over, een verkeerde beslissing zo blijkt. We komen immers op een steenachtig weggetje waarlangs veel water loopt, het is nogal steil, uitgeput bereiken we de heuvelkam. Twee wandelaars bieden Monique water aan maar ze slaat het beleefd af. Gelukkig zitten we terug op het goede spoor, langs een standbeeld van een Madonna krijgen we een prachtig vergezicht op ons einddoel Espalion. Er volgt nog een zware afdaling, bij het binnenkomen van Le Perse zien we een prachtige meander van de Lot. Volledig kapot bereiken we gîte St. Jozef. De uitbaatster is een leuk geval, met een beetje humor brengt ze ons terug tot onze positieven. Monique krijgt de bijnaam 'Chef Monique' en ik word 'Sous-chef'. Op onze beurt noemen wij de bazin 'SylvieVartan' tot groot jolijt van iedereen. We vergeten deze vrouw nooit meer.
In het restaurant eten we s´avonds ons buikje vol en dan gaan slapen in gîte St. Jozef. Tenslotte heeft t Sylvie nog een leuke boodschap voor ons: het zal morgen gaan regenen!

30 april - 8e stapdag - 24 km
Espalion à Massip

Estaing                                                      Luzanne, zijbeek van de Lot                                            

'Sylvie' is druk in de weer, na het ontbijt nemen we afscheid van deze brave ziel, ja dat is nu eenmaal het leven van een pelgrim, iedere dag is een opdracht, en we moeten verder. Het regent pijpenstelen, onze poncho komt te voorschijn, we kopen nog wat brood en fruit. We beslissen om de G.R.65 niet te nemen wegens te gevaarlijk, we opteren voor de openbare weg, achteraf blijkt dit een goede beslissing. Aan een kruispunt vragen we aan een bestuurster wat informatie op. Het is even schrikken als we een dik pak sneeuw op de motorkap van haar wagen opmerken, morgen is het immers 1 mei en zitten we halverwege de lente. Langs de grote baan is er niet veel om over te vertellen. In Estaing stappen wij een café-restaurant binnen, Xandra, de Zwitserse, met haar hond is er ook. Achteraf zou aan het licht komen dat zij wegens de ziekte van haar hond zou moeten opgeven, we vergeten dit mens nooit meer. Het is nog altijd niet opgehouden te regenen maar we moeten verder. Estaing is een van de meest toeristische trekpleisters van Frankrijk, logement vinden bleek hier onmogelijk. Even later stappen we over een zéér bekende pelgrimsbrug waar pelgrims de Lot overstaken op weg naar Conques. Er is hier zoveel te bezichtigen, van rusten zal niet veel in huis komen: het kasteel lijkt een adelaarsnest,de rivier Lot is adembenemed mooi.
Het is opgehouden met regenen, we gaan via een brug de zijbeek Luzanne over, de Lot slingert zich in alle mogelijke meanders en in al haar pracht. In Montegut gaat het via een zijpaadje steil omhoog met haakse haarspeldbochten, het blijft maar duren tot we een rustbank zien. Oef, even uitblazen om te eten van de belegde sandwiches die we aankochten in de bakkerij. Het valt want sommige broodjes hebben een rare bijsmaak, Monique trekt een raar gezicht.

Onze wandelstokken hebben ons weer maar eens geholpen. Het is bewezen dat wandelstokken de gewrichten 35% minder belast en, we kunnen daar inkomen. Ze zijn ons derde steunbeen geworden tijdens het beklimmen en de afdaling. Ze beschermen ons tegen valpartijen, een agressieve hond,... Kortom wij zouden ze niet meer willen missen.
De laatste twee broodjes zijn voor straks, eerst de bestijging afmaken. Monique moet plassen, ik ook, het wordt zoals gewoonlijk W.C. natuur. De poncho maakt het ons niet makkelijk.
Aan het gehucht Falquières gaan de hemelsluizen weer open, doornat bereiken we Massip. De gîte is een verbouwing van een hoeve, we komen als eerste aan, de deur is open, onze naam en kamernummer hangen aan het prikbord. We hangen onze spullen te drogen, de douche doet ons goed. Intussen zijn er al enkele stappers binnen gekomen.
Wij gaan op verkenning, veel valt er echter niet te beleven, er is geen café te bekennen. Gelukkig kunnen we een pintje aankopen in de gîte.
De gîte loopt goed vol met hoofdzakelijk Fransen, het wordt weer een lange tafel met veel teljoren. Het eten is voortreffelijk, de lokaalhouder is een meevaller, aan rode wijn geen gebrek, het biefstuk is veel te groot, desondanks valt de afrekening nog best mee.
Na het avondmaal gaan we nog een luchtje scheppen, het is genieten van een prachtige regenboog.
Het is slaaptijd, onze kamergenoten zijn bezig om hun pijnlijke plaatsen bij te werken. Ik heb ook last van een kleine blaar, een klein prikje volstaat. Bonne nuit!

1 mei - 9e stapdag - 23 km
Massip à Conques

Mooi landschap                                       Picknick in Sénerques

Het wordt een prachtige stapdag. Het weer en het landschap laten toe om mooie foto's te maken. We beginnen met de afdaling door een groot bos. Golinhac met zijn stuwdam, de elektriciteit centrale met een capaciteit van 138 miljoen kilowattuur, de kronkelende Lot in de diepte,... het zijn fotogenieke onderwerpen. Het gaat stijgend tussen muurtjes naar Le Poteau, onderweg komen wij langs enkele gehuchten zoals Les Albusquiés, Campagnac, Carbonières, Espeyrac.
Zou het de dag van de patroonheiligen der fotografen kunnen zijn? In Sénerques is een prachtige plaats om te picknicken. Intussen Is het lachen geblazen met een pelgrim die zijn fototoestel wil instellen zodanig dat hij samen met zijn vrouw op de foto staat. Het wil echter maar niet lukken, we bieden ons aan omde foto te maken maar dat wil hij niet, hij doet dan maar een nieuwe poging. Het lijkt te lukken tot de klokken van het kerkje luiden, het zal wel als applaus bedoeld zijn zeker? We wuiven nog eens naar die vrolijke bende en we zijn alweer op weg. Het wordt warm, ons drinkwater heeft geen frisse smaak meer. De volgende locatie heet St.- Marcel maar we moeten nog verder tot bij de boerderij La Croi Torte en daar linksaf, het wordt een lange en zware afdaling van ongeveer 350 m naar Conques. Het is wellicht een van de beroemdste pelgrimsoorden van Frankrijk. Onze knieën doen pijn, af en toe wat rust kan geen kwaad.. Na een half uur dalen zien we voor het eerst de torenspitsen van de basiliek, hij is in een diepe rotskloof gelegen. De kloof is zodanig scherp dat we soms de indruk krijgen dat we met onze vingers de spitsen kunnen aanraken.

Conques, 11e eeuwse basiliek           Wandtapijt met apostel Jacobus

In gedachten verzonken dalen we verder af naar onze bestemming. Conques is een toeristisch oord, dat moeten we er maar bijnemen. De abdij vinden verloopt minder vlot dan we gehoopt hadden. De 11° eeuwse basiliek is in de geschiedenis een van de meest indrukwekkende bouwwerken van de Romaanse kunst. De Trésor van Conques is tot nog toe de beroemdste van de middeleeuwse schatten. Het is een verplichte halte voor de pelgrims van Compostela, menigeen heeft een traan weggepinkt bij het aanschouwen van deze unieke plaats.
Bij het zoeken naar onze slaapplaats blijken we geluk te hebben. We stonden niet vermeld maar er waren nog twee plaatsen vacant. Nadat we ons hebben geïnstalleerd, maak ik het dagelijks verslag. Het wordt deze keer wat langer, Conques heeft immers zoveel te bieden.
Het is tijd voor een uitgebreide kennismaking met het kleine stadje. In een café lessen we onze dorst met een blonde Leffe, het is er druk, een vrouwelijke gids geeft een groep toeristen wat uitleg. De hoofden gaan in de richting van het timpaan, een beeldhouwwerk dat zich net boven het portaal bevindt. Het is een van de belangrijkste Romaanse beeldhouwwerken. Het bestaat uit 117 personages, die vroeger kleurrijk geschilderd waren, men kan er uren naar turen om de fijnzinnig gebeeldhouwde details van de timpaan te ontwaren.
We hebben te weinig tijd om de basiliek uitgebreid te bezichtigen, maar we gaan niet weg vooraleer we een gedeelte van al dat moois op de gevoelige plaat vastgelegd hebben. De schatkamer is slechts gedurende bepaalde tijdstippen onder toezicht van een gids te bezichtigen. Het zal ons niet meer lukken, we keren terug naar het stadje, ik trakteer nog met een wit wijntje. Het is één mei, Monique is jarig. We gaan nog even kijken waar we morgen moeten vertrekken. We keren terug naar de abdij, het is een wirwar van gangen en deuren, onze slaapplaats is vol, wij moeten boven in het stapelbed, dat wordt geen lachertje. Maar eerst het avondmaal, wij zitten rechtover twee Noren, we verstaan ze niet, de eetzaal zit vol, plots wordt er om stilte gevraagd. Een karretje met taart en brandende kaarsen wordt voorgereden, er is een jarige, ra ra wie zou dat zijn?

Wat zullen we hier nog allemaal meemaken? De maaltijd valt mee. Hierna gaan we samen met de andere pelgrims naar de completen 'Nachtgebed' gaan luisteren. Een jonge Franse priester van de orde van de Norbertijnen, roept alle namen af van de pelgrims met de vermelding van hun nationaliteit. Het is zeer stil in de basiliek als het ' Salvé Regina' wordt gezongen gevolgd door het pelgrimslied. Het wordt nog stiller als de priester de inzegening begint voor de pelgrims, er wordt hier en daar een traantje weggepinkt. Tenslotte volgt er nog een kleine toespraak waarbij iedereen het beste wordt toegewenst. Bij het verlaten van de basiliek zien wij een prachtig wandtapijt waarop de apostel Jacobus in al zijn glorie is afgebeeld.
Het was vandaag bijna van het goede te veel. We gaan slapen want morgen is het terug 25 km en dat is al heel wat. De slaapplaats zit vol met 12 pelgrims, er is nogal wat gestommel, Monique en ik zitten nog wat bij te praten tot er een Canadees op ons komt en vraagt of we Russen zijn. Onvoorstelbaar toch hoe ons West-Vlaams dialect wordt beoordeeld. De man is van Quebec en spreekt Frans, het is een toffe gast, we zullen hem later nog terugzien. Monique moet in dat stapelbed, ik steek haar met mijn schouder een beetje omhoog, een duwtje onder haar achterwerk doet de rest. Het tafereel zorgt voor de nodige hilariteit. Een uurtje later ligt zij te snurken.

2 mei - 10e stapdag - 25 km
Conques à Livinhac-le-Haut

Merlaterie de St.-Rochuskapel             Nanteuch, bloeiende heesters

Het is pas zes uur, het historische stadje slaapt nog en we zijn al op de been. We lopen naar omlaag de schilderachtige brug over, onder ons loopt een riviertje 'Dourdou', in een weide lopen enkele prachtige paarden. Stijgend gaat het naar de kapel de Sainte Foy, een pelgrimsoord tegen oogaandoeningen. De klim is zwaar, we draaien ons om en zien Conques in de diepte liggen, het is een prachtig zicht.
Het blijft alsmaar stijgen, wat verder krijgen we een pelgrim in het vizier, het is een vrouw uit Kaapstad, ze heeft een Duits accent, we begrijpen elkaar. Onwillekeurig denk ik aan Paul Krüger, wat bezielt sommige mensen om zover van huis hier de Camino af te stappen? Aan een betonmast nemen we de traditionele variant naar Noailhac, eindelijk een vlakke weg met prachtige vergezichten. in Noailhac is er een café met restaurant, maar we gaan verder tot de St.-Rochuskapel in Merlaterie. Op de drempel zitten twee koppels Fransen die we al regelmatig gezien hebben, er ontstaat een babbel, we peuzelen onze bananen op, uiteindelijk moeten we verder want de route wenkt.
Het wordt warm. We doorlopen enkele gehuchten tot aan een bos. In de schaduw lopen doet goed maar het ontbreken van de zon zorgt voor slijkpaadjes, het wordt opnieuw baggeren en het is gevaarlijk lopen in een afdaling. We worden opgeschikt, door een vrouw, die met zwaaiende armen midden op de weg staat. Ze roept: 'Au secours, au secours'. We herkennen haar, wij hebben haar gezien tijdens de bananenstop. We vrezen het ergste, onze vrees is ongegrond, het gaat om het parcours dat deels onder water staat. Dat was eventjes schrikken, we doen een ommetje om de plas te ontwijken, meer is het niet.

In Vivioles, een klein gehucht, zien we een citerne een halve meter uit de grond steken. Dat brengt ons op het idee om hem te gebruiken als tafel en zitbank, hier gaan we eten want onze krachten geraken op. In de schaduw rusten we even uit, genieten van een stukje fruit, we voelen ons al een heel stuk beter. En nu de afdaling naar Decazeville. Dit was vroeger een welvarende industriestad met kolenmijnen, de laatste werd gesloten in 1965. Sindsdien is de stad vergane glorie geworden. In het dal is het nog warmer. We houden halt in een café, het lijkt een oase in de woestijn. Het drinkwater dat we bijhebben, is niet langer fris en we hebben behoorlijk dorst, het worden twee frisse cola's, jongens dat smaakt!. We kunnen weer verder. Tijdens het steile stuk zoeken we de schaduw van de huizen op. In het gehucht Nanteuch zien we prachtige heesters, het is volop lente. Nog enkele km scheiden ons van ons doel, eerst nog een afdaling door de bossen doorheen slijkpaadjes.
In Saint-Roch staat een zeer mooie kapel die we van nabij bemonsteren. Dan dalen we verder af naar de brug over de Lot. De brug is lang, in de verte zien we een Boulangerie waar wij enkele inkopen doen. Dan maar weer op stap naar het centrum van Livinhac-le-Haut, ons einddoel. Het venijn zit in de staart, er wacht ons nog een steile helling.
Om 15u30 vallen we de gîte d Etappe binnen. De gsm piept, het is ons dochter Machteld. In ons Belgenland is nog alles oké, de politieke toestand is echter minder gunstig. Eenmaal Cahors gepasseerd, wordt de route vlakker. Voor de eerste keer tijdens onze trektocht gaan we ons eten zelf klaarmaken. In een 'alimentation' kopen we een blik zuurkool met worstjes in. Het is een lekkernij uit de Vogezen. We slenteren nog wat rond op het marktplein en nemen vervolgens plaats op een terrasje. We genieten van een lekker glas rode wijn op deze prachtige avond. Als de schemering invalt, zijn we aan een slaapmujtsje toe maar de waard is er precies niet gelukkig mee. Hij vraagt ons om de lege glazen op de vensterbank te plaatsen. Dat doen we dan maar vooraleer te genieten van een zalige rust.

3 mei - 11e stapdag - 24 km
Livinhac-le-Haut à Figeac

Trekpaarden in Perols                            St.-Jean Mirabel 

s we s'morgens om 6u het marktplein oversteken, zien we onze twee glazen zonder rode wijn nog staan op de vensterbank, de aanblik bezorgt ons binnenpretjes. Het zal een warme dag worden, vandaar dat we zo vroeg vertrekken. In Pérols, een klein dorpje, zien we prachtige paarden, ze moeten niet onderdoen voor het Belgisch trekpaard. In Feydel-Haut verlaten we het Département Aveyron en komen in het Département de Lot. De heuvels zijn iets vlakker geworden met veel boswegeltjes, erg modderig, het wordt terug baggeren en soms moeten we uitwijken om de grootste plassen te ontwijken. Het gaat opnieuw bergopwaarts. Montredon bevindt zich op een ronde berg in een pittoresk dorpje, er was vroeger een priorij van de abdij. Op de pastorij staat in de deurlijst een Maltezerkruis, restant van een vroeger hospitaal onder de orde van St. Jan Maltezerridders. In sterk dalende lijn verlaten we dit mooie dorpje met een ode aan de orde van de Maltezerridders. Aan een kruispunt met een groot kruis naderen we de boerderij ' La Coste'. Het wordt weer baggeren, het is zwaar labeur. Even later in de kapel van Guirlande zit het Frans koppel, ze bewonderen deze unieke kapel, wij volgen hun voorbeeld. Na al dit moois bewonderd te hebben, gaan we samen terug op weg. Zij komen uit Bordeaux: hij heet Jean-Paul en zij Bernadette, toffe mensen maar we kunnen hun tempo niet volgen, even later in een bocht zijn ze verdwenen. Het wordt echt warm, we moeten regelmatig grote plassen ontwijken. Langs een vliegveld bereiken we eindelijk Saint-Felix, er is een café-restaurant waar we een korte rustpauze nemen om een cola te drinken. Als we vertrekken, zien we nog de twee Noren die bij ons aan tafel zaten in Conques, we kunnen ons niet verstaanbaar maken, het is jammer. Twee km verder zijn we in St.-Jean-Mirabel. Om het kerkje te bezoeken dienen we gedurende 500 m het parcours te verlaten. Eerst moet de sleutel afgehaald worden bij de pastoor, dat is ons te veel, trouwens het is middag en we zijn te vermoeid. Aan een kruispunt is een bron met drinkbaar water, enkele stappers vullen hun drinkbus met fris water, we volgen hun voorbeeld. Dan wacht ons een lange saaie weg, er valt geen plekje te bespeuren waar we onze picknick kunnen nemen. Dan maar van de nood een deugd maken want we hebben grote honger. We stoppen aan een brede gracht met enkele grote stenen en halen onze boterhammen boven. Ondanks de honger smaakt het ons niet, er is precies wat mis met de kaas.

Een oud vrouwtje komt ons zeggen dat ze een kamer vrij heeft voor ons. We bedanken haar voor de uitnodiging maar zeggen haar dat onze overnachting reeds besproken is. We bevinden ons opnieuw op de G.R. 65 op 7 km van Figac. Aan een kruispunt moeten wij een moeilijke beslissing nemen: ofwel door het bos en dat betekent baggeren door het slijk ofwel de gewone weg. We kiezen voor de tweede oplossing. Als we omkijken, zien we dat een meisje van dezelfde mening is, het is een studente, het is haar laatste stapdag. Zo goed als het gaat knopen we een gesprek aan in ons gebrekkig Frans maar het lukt. Dit doet ons voor even de vermoeidheid vergeten, net voor Figeac neemt ze afscheid van ons, we wensen haar het allerbeste toe. Bij het binnenkomen van Figeac moeten we de brug van de Célé over, het is de mooiste zijrivier van de Lot. Met enige moeite bereiken we het hotelletje. Na onze dorst te hebben gelest en een douche te hebben genomen, voelen we ons al een stuk beter.
We brengen een bezoekje aan Figeac. Het is kermis, we kiezen een terrasje uit voor een koffie en een wit wijntje. Onze knieën doen pijn en we beslissen om morgen een rustdag in te lassen, of beter we opteren voor een kort traject van 5 km. We halen wat geld uit de muur en slenteren terug naar ons hotel. Tijdens het avondmaal zitten wij aan bij twee Canadese dames, ze wonen in Quebec en ze spreken een beetje Frans. Monique slaat nog een babbel met Jean-Paul en Bernadette, het bevriende Franse koppel. Ze vinden het jammer dat we morgen een rustdag nemen, zij stappen door, we hebben er alle begrip voor. Dit is het lot van de pelgrim: mensen ontmoeten en terug los laten. We bestellen nog een fles rode wijn, morgen is het rustdag, we gaan lang slapen. De fles raakt op, het is tijd om te gaan slapen. GRRRRRRRRRRRRRRONK .

4 mei - 12e stapdag - 5 km
Figeac à La Cassagnole

Panoramisch zicht op Figeac               Tijd om de honger te stillen

Vandaag is het rustdag, we slapen lang uit gevolgd door een stevig ontbijt. Een ganse dag niks doen is ook ons ding niet, dan maar terug op stap. Meteen kondigt zich een stevige klim aan, maar onze inspanning wordt beloond met een prachtig zicht op Figeac. Volgens de geschiedenisboekjes is Figeac altijd een rivaal geweest van Conques, uiteindelijk hebben ze het moeten afleggen. Het heeft Figeac niet belet om een gekende pleisterplaats voor de pelgrims te worden. Het zwaarste ligt achter de rug, we trekken verder langs smalle paadjes met nu en dan pittoreske doorkijkjes op de rivier de Célé. Om 10u45 zijn we ter plaatse, het is een zéér prachtige gîte met mooie hof en een winkeltje. We kopen een blikje bier en een pakje soep, we mogen nog niet naar binnen, de opkuis is nog bezig, daar hebben we alle begrip voor.
De omgeving is werkelijk prachtig, alles staat in het groen. We gaan op verkenning: vooreerst vinden wij een goede plaats voor de picknick. In de namiddag begint de gîte vol te lopen, intussen hebben we aam madame gevraagd of ze voor ons telefonisch een plaats wil reserveren voor enkele dagen. We hebben geleerd dat die mensen dat veel rapper voor mekaar hebben, de klus is zo geklaard, we kunnen gerust zijn. Er zit een stapdag tussen van 33 km, het is wat veel maar er is geen andere mogelijkheid. Het was ons opgevallen dat zij in geen 'Topo gids' bladerde maar in een 'Miam Miam Dodo boekje'. Er ging ons meteen een licht op: onze Hollandse vrienden Peter en Elize hebben ons dat werkje aangeprezen. Zodra we de kans krijgen, kopen we het werkje aan.

Wat is de betekenis van de fameuze St. Jacobschelp? Het is het meest in het oog springend symbool van de pelgrimage naar Santiago de Compostela. Het symbool wordt gebruikt als voornaamste ornament op de meeste gebouwen langs de Camino. De schelp is het symbool voor het vrouwelijk geslachtsdeel en de geboorte of wedergeboorte. In het schilderij 'De geboorte van Venus' van de beroemde Italiaanse schilder Botticelli stijgt Venus uit de schelp op. Zij staat symbool voor de voorchristelijke vruchtbaarheidsrite die net als zoveel heidense symbolen en riten door de katholieke kerk zijn overgenomen. Om dit symbool over te nemen moest Santiago, volgens de legende, iemand terug doen komen uit de dood. In de geest van zijn heidense alter ego weet Santiago verschillende keren het werk op te knappen. Eens redde hij een ruiter van de dood toen deze verdronk in de zee, hij keerde terug uit de zee overdekt met schelpen. Via deze constructie werd de schelp het symbool van pelgrimage naar Galicië.
Daar wij niet op voorhand het avondmaal besteld hadden, moeten we zelf voor eten zorgen. In het winkeltje bestellen we een doos cassolait en nog enkele blikjes vis, alles wordt doorgespoeld met een fles rode wijn. Als we gaan slapen liggen er 16 pelgrims op de slaapkamer en dan begint het snurkerskoor met de alt, de tenor, de bariton, de sopraan...

5 mei - 13e stapdag - 25 km
La Cassagnole à Cajarc

Hunenbed                                                 Les caselles (schaapskooien)

Het is heel mistig buiten, dat voorspelt niet veel goeds, we trekken onze voetbeschermers aan. Ze zorgen er voor dat bij langdurige of zware regenval het water niet tussen kousen en benen loopt, ze geven bovendien een goede bescherming als men lang door nat gras moet lopen en voorkomen blaren. Het is een aangenaam en gemakkelijk parcours. De regen blijft voorlopig uit. In Faycelles zijn we vier km ver, er staat een wegwijzer die ons tot nadenken stemt. Aan het einde van het dorpje is er nog een mooie wasplaats.
Het regent lichtjes, dat zet een domper op onze pret. Het kasteel van Béduer laten we links liggen, het ligt te ver uit ons traject. Aan een volgend kruispunt krijgen we een prachtig uitzicht over de valleien van de Célé en de Drozou. Een stenig pad dat omhoog klimt nodigt ons uit, maar eerst onze regenponcho aantrekken want het begint harder te regenen. Desondanks halen we onze wegenkaarten boven maar die zijn gelukkig waterdicht verpakt onder plastic. We passeren nog enkele gehuchten zoals Mas de Surgues en Pech Favard.
Dan gaat het door de bossen, het wordt weer baggeren door smalle paadjes. Even voorbij Le Puy Clavel, een klein gehucht, botsen we op een eigenaardig rond gebouwtje, het lijkt op een stenen iglo. Opzoekwerk leert dat dit 'Caselles' zijn: vroegere schaapskooien of schuurtjes, zonder mortel werden de stenen op elkaar gestapeld. Een tijd geleden werden ze verwaarloosd, thans tracht men ze te behouden of te restaureren.

Het blijft maar regenen. We komen een groepje Duitsers tegen die op terugweg zijn van Compostela. Créalou is een klein dorpje, we lopen eerst langs een kerkhofmuurtje en daarna langs een schooltje. Terwijl we op onze kaarten kijken, worden we aangesproken door een geïnteresseerde schooljuf. Ze vraagt ons waar we naartoe moeten, ze raadt ons af om de grote baan te nemen. Mademoiselle, geen probleem, we volgen uw raad op en volgen een variante op de G.R.65. We bedanken deze brave ziel en daar is ze zichtbaar gelukkig mee. Als natte kweekganzen stappen we de gelagkamer binnen, het is middag en etenstijd. Er komt nog een pelgrim binnen even nat als wij, de oude waardin zal straks de dweil mogen bovenhalen. Het gaat door de bossen in dalende lijn tot we een prachtig hunenbed zien, we worden er stil van !
We zijn nog 9 km van ons doel verwijderd. Het gaat voort in dalende lijn. We bewandelen thans de variante weg die de jufrouw ons aangeprezen heeft. Het valt mee, we trekken door een eigenaardig stukje natuur, het lijkt een maanlandschap. Op het laatste traject is gaat het sterk dalend maar het valt nog mee. In Cajarc heerst wat verwarring vooraleer we onze gîte vinden. We springen een boulangerie binnen, kopen enkele broodjes en vragen intussen de weg. Nu moeten we onze klederen nog droog krijgen. Zoals eerder op stadverkenning stappen we een café binnen, het wordt ons niet moeilijk gemaakt want ze hebben blonde Leffe. Monique is wat te hunkerig, ze kipt haar Leffe om, het is precies haar dagje niet, haar tweede glas loopt ook averij op. Ze wordt door de andere klanten aangekeken, we voelen de ogen op ons gericht. Onze gsm piept, het is Christa. Wat doet het goed nieuws te krijgen van bekenden uit Vlaanderen! In een winkeltje kopen we een bereide schotel die we in de refter opeten, het smaakt lekker maar de hoeveelheid was te groot..
Op de slaapkamer is een Zwitsers koppel gearriveerd, het zijn vriendelijke mensen. Ondertussen zetten we alles klaar voor morgen, we zouden graag vroeg vertrekken. Bonne nuit.

6 mei - 14e stapdag - 25 km
Cajarc à Varaire

Rivier de Lot                                             Varaire, mooi stadje               

Iedereen slaapt nog als wij vertrekken als vroege vogels. In de refter vinden wij zoals gewoonlijk brood met kaas. Na het nodige plasje gaat de rugzak de bult op en weg zijn we in het halfduister. Na een klein ommetje geraken we op de juiste route.
De Lot is een van de mooiste rivieren van Frankrijk. Na een uur stappen nemen we een afslag richting 'La Capelette' of de 'Kapel van St.-Magdalena'. Het koor is gebleven, de leprozerie is er al lang niet meer ( mooi uitzicht op Cajarc ). Het blijft lichtjes stijgen gevolgd door een steile afdaling. Mijn knie protesteert, het wordt afzien maar ik bijt door. Monique heeft ook afgezien als we op stap waren in de meimaand van het jaar 2005 naar Santiago, zij zat met een gebroken voet eentje. Ik kom steeds achter gelopen en dat valt Monique op. Mijn wandelstokken zijn nu van onschatbare waarde.
In Anderssac slaan we rechtsaf en gaan een hangbrug aan de Lot over. We worden beloond met een prachtig zicht op de Lot. Het is wel jammer dat de oude brug half afgebroken is blijven staan. Het mooie zicht op Gaillac maakt veel goed maar het duurt niet lang, we komen meteen in de bossen terecht. Dat valt niet mee, het wordt weer maar eens baggeren in de modder. Een hele resem gehuchtjes gaan onze neus voorbij zoals Pech Niol, Mas de Bories, Mas de la Teule, Mas de Dalat, Mas Pallat, Mas de Bassoul. Het is middag als we in het kleine stadje Limogne-en-Quercy aankomen. We zijn gelukkig dat wij een café-restaurant gevonden hebben, de rugzakken gaan er af, onze spijzen worden bovengehaald. We bestellen een cola en verorberen onze picknick, daarna wordt ons drinkwater ververst en wordt de planning bekeken. Zodra ons eindstation in zicht komt, lijkt het parcours vlakker geworden. Een heerlijke bloeiende kerselaar bevestigt dat de lente in het land is, de boomgaarden zijn alom aanwezig. We paseren enkele hekjes, die we achter ons weer sluiten, even later moeten we opzij om een kudde schapen te laten passeren. Ten slotte komen we nog een opmerkelijke steenhut tegen..
Op het laatst is er nog een beetje verwarring met een variante weg, gelukkig worden wij geholpen door een pelgrimskoppel. We trekken Varaire binnen, het lijkt een mooi stadje met een even mooie gerenoveerde gîte. De waardin bestelt ons een pintje en wijst ons daarop onze kamer toe. Onze slaapkamer wordt spoedig in een rommeltje herschapen eens we onze spullen bovengehaald hebben. We brengen het kleine stadje een bezoek en vallen een bar binnen. We ontmoeten er een jong Duits koppel De vrouw is de uitputting nabij. Bij het avondmaal zitten ze bij ons aan tafel, ze wonen in Leipzig, het avondmaal is lekker, de Duitse eet vegetarisch. Dat is mijn ding niet, zeker niet als ik dagelijks een grote inspanning moet leveren. Ondanks het feit dat wij goed eten tijdens deze pelgrimstocht, zijn we beiden al een stuk afgevallen.

7 mei - 15e stapdag - 14 km
Varaire à Mas de Vers

Mooie wegwijzer                    Keltisch beeldhouwwerk                    Onze chambre d'hôte

Le petit déjeuner valt mee, en toch blijft er iets op onze maag liggen. Het wordt prachtig weer, laat ons daarvan maar genieten. Morgen is het 8 mei, de Franse nationale feestdag, dat betekent een dag vrijaf voor de meeste Fransen. Dit jaar maken ze er zelfs een lang weekend van, we zullen daar terdege rekening moeten mee houden wat onze proviand betreft. Vandaag houden wij het bij een korte stapdag van 14 km. Onze volgende locatie is Cahors. Op 7 km ligt La Plane, we komen langs enkele huisjes en een Romeinse heerweg.
In Bach gaan we een winkel binnen om nog enkele postzegels te kopen maar we komen van een kale reis thuis. We doen nog enkele inkopen vooraleer het dorp te verlaten. We houden halt om onze bananen boven te halen. Na de eetstop komen we terug op de variante weg. We komen een eigenaardig beeldhouwwerk tegen: het zou gaan om beelden van Keltische oorsprong waarvan de betekenis onbekend is. Welke pelgrim heeft een paternoster rond zijn nek gehangen? Om 11u30 zijn we in Mas de Vers, we zien hier het uithangbord van onze nieuwe locatie 'Poudally'. Het is een boerderij die ze aan het renoveren zijn. De nog jonge gastvrouw verwelkomt ons met een biertje. Ze brengt ons naar onze 'chambre d'hôte', het ziet er nieuw uit. De gastvrouw overhandigt ons de sleutel.

We maken een kleine wandeling, het is nog wat te vroeg voor het avondmaal. Het wordt klaargemaakt door de gastvrouw en haar vader. Ze nemen plaats om te eten, we volgen hen naar de picknicktafel. Eens de maag gevuld nemen we wat platte rust om op kracht te geraken. Monique doet de was en de plas, ik maak het dagverslag, we zouden graag naar Cahors gaan. Onze gsm piept, het is onze dochter Machteld, zij was gisteren 20 jaar gehuwd. Ze krijgt een dikke proficiat.
In de namiddag zetten we ons buiten om te genieten van de aanblik van de boerderij. Wie komt daar met de koffie aandraven? Het is Elisa. Ze reserveert op onze vraag vier slaapplaatsen, ze weigert de fooi die wij haar aanbieden. Intussen is haar vader druk in de weer .Rond 18u komt de man van Elsa thuis van zijn werk; Manu heet hij bij zijn voornaam. Het avondmaal wordt buiten opgediend: een koud buffet, een vleesschotel, het dessert, de kaasplank en een fles rode wijn. Elisa en Manu zijn heel vriendelijke, hardwerkende mensen, we vergeten ze nooit!

8 mei - 16e stapdag - 19 km

Mas de Vers à Cahors

Pont Volontre                                          Cahors ligt in een keteldal

's Morgens is het ontbijt bij het jonge koppel Manu en Elsa, het is een sympatiek koppel, er wordt nogal wat afgelachen met ze. We moeten eerst enkele trappen omhoog vooraleer we een oud gebouw met een adembenemend interieur betreden. Er is een oude staande klok, het haardvuur brengt ons een paar honderd jaar terug in de tijd.
Na het ontbijt moeten we verder. We passeren Lalbenque, de zetel van de truffelkwekersbond vermaard als het grootste centrum van de productie van de zwarte truffels in de Quercy .
Het parcours is redelijk zwaar: veel keien met talloze beekjes, een paar verwaarloosde watermolens uit een vergane glorie. Het wordt warm, in Le Gariat moeten we de autosnelweg onder. Het wordt middag, we gebruiken een grote platte steen als picniktafel, de rust doet ons goed tot de gsm piept. Het is Chris Vercauteren, in Moorsele alles O.K. We trekken verder op de G.R. 65, de weg lijkt eindeloos. Cahors ligt op een hoogteplateau, een prachtig gezicht. Cahors ligt als het ware in een keteldal omgeven door méanders van rivier de Lot en de versterkte pont Valentré, de trots van de stad. Tot nog toe is het de mooiste stad die we in Frankrijk tegenkwamen.

De afdaling is nog redelijk zwaar, maar het loont de moeite, een half uur later lopen we de brug van de Lot over, we maken nog een praatje met twee Hollanders. Het gaat verder in stijgende lijn naar de 'L´ Auberge de la Jeunesse', er heerst veel drukte in de hoofdstraat. Morgen 8 mei is feestdag in Frankrijk, de drukte zal daar wel iets mee te maken hebben. De terrasjes zijn goed bezet, een frietkot ontsnapt niet aan onze aandacht. We gaan ons licht opsteken. Mevrouw de uitbaatster is Gentse van afkomst, dit frietkot heeft Vlaamse roots! We vragen haar om wat uitleg omtrent onze locatie, we beloven haar vanavond terug te keren voor het avondmaal.
Als we bij onze overnachtingsplaats aankomen, houdt de uitbater ons tegen, de jeugdherberg is volledig bezet. We zijn verbaasd maar resoluut gaan we over tot de actie. We hebben gereserveerd, ik eis inzage van het inschrijvingsboek en zie onze naam staat keurig genoteerd. We worden onze slaapkamer toegewezen, al gebeurt het nogal nors. Als alles een beetje beredderd is, gaan we op verkenning voor morgen. Een onbekende stad verkennen is niet van de poes, maar kijk alras komen we bij de fameuze brug 'Pont Volontré' met toren op het midden van de brug.
We gaan de brug over, dit zal niet de laatste keer zijn want morgen moeten we langs hier vertrekken. Aan dezde wegwijzer zullen we moeten de keuze maken: de gemakkelijke bestijging of de sportieve bestijging. We opteren voor de sportieve bestijging, deze route is korter dan de makkelijke stijging. We keren om, we hebben tijd zat, op een terras laten we ons verwennen met een kopje koffie en een wit wijntje. We krijgen nog een berichtje van Alex en Anja, in ons huisje is nog alles O.K. Er is ook nog een berichtje van Roger en Vivian, ze wensen ons veel moed. André en Annie bellen ons ook op, die ons hetzelfde wensen, wat kan die steun toch deugd doen.
We lopen nog een beetje rond in de stad en belanden uiteindelijk aan het frietkot voor het avondmaal. Monique bestelt friet met stoofvlees, ikzelf opteer voor friet met vol au vent, we smullen ons buikje rond, een fles rode wijn spoelt alles door. Achteraf is er nog een babbel met de uitbaatster van Gentse origine, de vrouw stort haar hart uit, ze zou niet meer willen terug komen naar België. Vooraleer we ons bed opzoeken versturen we nog enkele zichtkaarten en werken de planning voor morgen uit. Net voor we slapen gaan, arriveert er een klas met schoolkinderen, zij zorgen voor flink wat lawaai tot een stuk in de nacht, mam-man-man-misérie misérie !!!

9 mei - 17e stapdag - 32 km
Cahors à Montcuq

Ruisende Barrière                                   Met deze was slapen onmogelijk

We zorgen zelf voor ons ontbijt, we gaan meteen daarna op stap. Een half uur later lopen we over de beroemde ' Pont Volentré', er hangt een lichte mistsluier over de lot maar wat wil je, het ispas 7 uur. We opteren voor de sportieve route die korter is maar wel lastiger. Het gaat langs een klein weggetje heel steil omhoog. Uit veiligheidsoverwegingen zijn dikke touwen bevestigd waarmee we ons omhoog kunnen hijsen. Als beloning krijgen we een prachtig vergezicht op de rivier zoals de ruisende Barrière.
Het is zwoegen en zweten om de bergkam te bereiken. Iemand zegt ons 'Bonjour', het is een Parijse pelgrim. Een kwartier later neemt ze een zijweg. ''Au-revoir', we zouden haar nog weerzien. In La Rozière zien we het Duits koppel terug. Aan een kruis wacht ons een steile afdaling, maar het lukt ons. Wij zijn in Labastide-Marnhac, een klein stadje op 10 km van ons einddoel vandaag. Het stadje heeft een serieuse rol gespeeld in het verleden tijdens de oorlog met de Katharen. Het is markt dag vandaag, de nectarines zien er heerlijk uit, we kopen er een portie van. Er kondigt zich regen aan, de poncho komt te voorschijn. Tegen de middag uur passeren we de boerderij 'Combe Foucade', het lijkt erop dat twee picknicktafels klaar staan, er is een defecte koelkast, een belkoord nodigt uit om er een ruk aan te doen. Monique schiet in actie, ding-dong-ding-dong en daar verschijnt de boerin. We bestellen twee cola's, het Duits koppel doet hetzelfde. De regen houdt niet op maar we hebben een dak boven ons hoofd, het middagmaal smaakt geweldig. De babbel met het Duitse paar valt niet uit te sluiten. Tegen 14u zijn we in Lascabanes, de gîte is volzet maar er wordt voor een noodoplossing gezorgd: een wagen komt ons opladen en we worden naar Montcuq vervoerd. We zijn ongeveer halverwege op onze pelgrimstocht. We voelen ons geen soldaat wat niet wegneemt dat we morgen onze matras zullen keren zoals de soldaten van weleer die hun dienstplicht vervulden.

In Montcuq aangekomen drinken we eerst een kopje koffie met de waardin, zij is een toffe vrouw die van aanpakken weet. Zij wijst ons de kamer, 'Suivez moi'. Groot is de verrassing als we in een legertent arriveren, we stonden er bij en we keken er naar. We maken ons bed op al is het zonder matras maar met stalen plaat, het zal de rug geen goed doen. We doen onze inkopen in het stadje, gaan daarna iets drinken. Op de terugweg is er nog even discussie over een variante weg voor morgen maar we komen er uit. Op de gîte aangekomen is het een drukke bedoening, er is een groep 'mottards' aangekomen, ze eisen alle bedden op ten nadele van de pelgrims. In Spanje hebben we het ook ervaren, maar in Frankrijk is het erger. Zo'n wantoestanden zijn de ondergang van de pelgrimage. Het avondmaal met 'foie gras' maakt veel goed. Er rest ons de tijd om na te keuvelen, er heerst geroezemoes van jewelste, iedereen weet een verhaal te vertellen. Als het duisterder wordt zoekt elkeen zijn slaapstede op. Een plasje maken voor het slapen gaan staat er borg voor dat we niet midden de nacht de tent in moeten om te gaan wateren. Het valt niet echt mee de stalen plaat onder onze rug, hij voelt hard en koud aan. Midden in de nacht glijdt mijn deken naar beneden, er is hier geen schakelaar voor de chauffage wat het nog kouder maakt. Als de slaap halvelings gevat wordt, begint daar een ezel te balken, gewoon om gek van te worden. Het Duits koppel naast ons ligt heerlijk te snurken, om jaloers van te worden. wat ben ik blij als de lantaarn wordt aangestoken en het tijd is om op te staan.

10 mei - 18e stapdag - 22 km
Montcuq à Durfort à Lacapelette

Kudde schapen                                       Lauzerte

Bij het opstaan hebben we beiden last van rugpijn. In de refter wordt het ontbijt is aangeboden, de broodjes met confituur smaken heerlijk. Terwijl er al veel pelgrims aanschuiven voor het ontbijt, ontvluchten we de drukte. De rugzak op de bult en weg zijn we. We trekken door het stadje Montcuq met zijn kasteel op privé-eigendom. Enkele gehuchtjes verder, aan een hoeve, is een bevoorradingsplaats er. Er is koffie en frisdrank te bekomen aan democratische prijzen. Het weer blijft dreigen. Montlauzun is een klein stadje dat tijdens de kruistochten totaal werd vernield. We slaan rechtsaf een landweg in, hier verlaten wij het Département Lot en komen in het kleine Département Tarn-et-Garonne. Het werd gevormd in 1808. We verlaten de kamweg en dalen af naar de Lendou ( links) en de Barguelonne (rechts). Achtereenvolgens komen we een kudde schapen tegen aan een vijver, menig bosje en landerij, een hoge heuvel. Daar ligt Lauzerte, het is markt dag, dus doen we enkele inkopen. Het is bijna middag, we gaan eten, we stappen een café binnen, de rugzakken zakken af. We bestellen een cola om onze maaltijd door te spoelen. We voelen ons bekeken door de andere gasten, we trekken er ons niets van aan, het zal ons worst wezen. De gasten kijken met spanning toe hoe Monique haar zak van 10 kg op de rug zal hijsen. Ze plaatst de rugzak op een tafeltje, kruipt tussen de riemen en hop, alles aantrekken. Ik doe precies hetzelfde onder goedkeurende blikken.

We gaan op weg naar Le Chartron, een steile afdaling dient eerst getrotseerd. Het parcours is zwaar en sterk heuvelachtig met vele dalen en heuveltoppen. Mooi is het om de vele wijnranken te zien. We komen bij de kapel van Saint-Sernin du Bosc, heel bekend om zijn Romaanse stijl.
We trekken verder naar de locatie Mirabel. Monique zit er een beetje door, ik ben ook vermoeid, de slechte nachtrust in de legertent zal er wel voor iets tussen zitten. Aan een bruggetje lassen we een rustpauze in voor een versnapering met wat drinkwater. We trekken verder, er rest ons nog 5 km, de bewegwijzering laat te wensen over. We bereiken hotel L´Aube Nouvelle, ons einddoel. De uitbaters zijn uitgeweken Vlamingen van Deinze maar ze wonen al lang in Frankrijk, het is heerlijk om Vlaams te kunnen spreken. Het stortbad is heel verfrissend, aan de bar schrijf ik het verslag, Monique doet de was. Mevrouw legt voor ons een slaapplaats vast in Moissac. Bij het avondmaal zien we het Duitse paar terug, alsook de juffrouw uit Parijs die we ook al enkele malen hebben gezien. Dit is onze menu:

Menu soiré étape
Samedie 10 Mei
Potgage de Légumes
Assiette Fraicheur
Bouguignon de tarueau sauvage
Accompagné de trois légumes du jour
Salades de fruits frais et sorbets

Aube Nouvelle
Marc et Claudine De Smet - Bruneel
82.390 DURFORT-LACAPELETTE

11 mei - 19e stapdag - 15 km
Durfort Lacapelette à Moissac

Amazone                                                  Monique viert moederdag

Na het ontbijt, nemen we afscheid van het echtpaar dat al zo lang gemigreerd is in Frankrijk. In gedachten vedrzonken stappen we verder tot plots de gsm rinkelt, het is onze zoon Alex die Monique een gelukkige moederdag wenst, Anja en de kleinkinderen laten zich ook horen, in ons Belgenland is nog alles oké. Minder goed nieuws is dat de broer van onze bakker verongelukt is met zijn motorfiets, onze regering heeft nog altijd geen akkoord over de communautaire problemen. Het is vandaag moederdag, ik was het glad vergeten, ik probeer het goed te maken met een zoen en daar is ze heel gelukkig mee. Nog geen half uur later is ons dochter Machteld aan de lijn met Clark en de kinderen, Monique wordt nogmaals gefeliciteerd. Het deed goed het thuisfront te horen. Intussen zijn we al een heel stuk gevorderd op deze kortere etappe, het parcours is niet al te zwaar. Langs een smal weggetje naast de grote baan zien we in de verte een paardrijdster die ons voorrang verleent. Kijk dat zijn van die dingen die je niet vergeet . Het meisje heeft zeker 5 min. op ons staan wachten om ons door te laten en zeggen dat we ons in Vlaanderen zo druk kunnen maken in het verkeer! We roepen haar 'Mercie beaucoup' toe, ze lacht ons toe 'Au revoir et bon courage' is haar antwoord. Via enkele gehuchtjes naderen we Moissac, daar zien we het Duits koppel terug, het is zijn laatste stapdag, wegens tijdnood moet het terug naar Dresden. Volgend jaar nemen ze de draad weer op en starten terug in Moissac. Al babbelend bereiken we de rand van de stad, aan een grote weg merken we een rustbank op, hier gaan we eten.

Dan gaan we op zoek naar het benedictijnenklooster, nog altijd sinds vele eeuwen een pleisterplaats waar de pelgrims kunnen overnachten. We vinden het niet zo gemakkelijk, een Luxemburgs echtpaar zet ons op de goede weg, dank u wel. Het is nog te vroeg voor de inschrijving, die gaat maar open om 14 uur, we gaan op verkenning, we geraken niet ver, we hebben dorst, we gaan eerst een café-restaurant binnen voor een blonde Leffe. De stad is precies in feest. We keren terug voor de inschrijving, het klooster lijkt een doolhof. We zullen de nacht doorbrengen in een oude sacristie, we hebben geluk, we zitten er alleen. Na 16 uur gaan we op stadsverkenning in deze unieke stad, ooit de bakermat van vele pelgrims. De prachtige kathedraal heeft een kloostergang waaraan 1100 kunstenaars hebben gewerkt, telt vele zuilen die met marmer zijn bedekt. Een grondige kijkbeurt vergt veel tijd, wij moeten ons beperken tot een vluchtig bezoek. Zoals steeds gaan we kijken langs waar we morgen moeten vertrekken, dat lukt helaas niet zo best, het zijkanaal van de Garonne geeft ons de oplossing.

Gerustgesteld keren we terug, de terrasjes zitten vol, het is ook aangenaam weer en we hebben tijd, we laten ons verleiden. Daar zien we het Duits koppel terug dat morgen huiswaarts keert. Emanuelle, de mademoiselle van Parijs houdt ook even halt bij ons, zij gaat morgen ook naar huis. Om na te gaan of je met een pelgrim te maken krijgt, kom je dit simpel te weten door naar zijn voeten te kijken, na het stappen loopt hij blootsvoets rond op sandalen. Er is een dubbele verklaring: de voeten moeten ontluchten, je stapschoenen moeten kunnen uitdrogen, dat is noodzaak. Het wordt stilaan tijd voor het avondmaal, Monique koopt in een winkel de gids 'Miam Miam dodo GR.65', veel beter dan de gids die wij bijhebben. De refter loopt al goed vol, het gaat er luidruchtig aan toe, het eten is lekker, de tafel is rijkelijk gevuld met kaas en een fles rode wijn. We slaan nog een babbel met enkele pelgrims en daarna begeven we ons naar de oude sacristie voor onze nachtrust. Als Monique de deur opent, ritselt er een hagedisje over de vloer, tot groot ongenoegen van Monique. Het diertje is ongelukkig als het onder de voet van Monique terechtkomt, het blaast zijn laatste adem uit. Ik had er al eentje gezien in de namiddag maar wijselijk mijn mond gehouden. We gaan slapen, Monique op het 2° verdiep, ik maak haar wijs dat de hagedisjes niet omhoog kunnen klimmen langs de ronde metalen buizen. Ze vertrouwt het zaakje niet, ze gluurt over de bedrand heen naar beneden, een halfuurtje later hoor ik gesnurk en dat is een geruststelling voor mij.

12 mei - 20e stapdag - 22 km
Moissac à Auvillar

Samenvloeiing Tarn en Garonne         Wandelen langs het kanaal

Om 6 u 15 zijn we al op stap in het halfduister, we lopen langs een zijkanaal van de Garonne. Na drie km zijn we aan het sas waar we het kanaal oversteken, vervolgens gaat het steil omhoog tot we de kamweg bereiken. Hier krijgen wij een mooi zicht op de samenvloeing van de Tarn en de Garonne. Bij het samenvloeiingspunt was vroeger een veerboot die de pelgrims naar de andere oever brachten. Noodweer in het centraal massief maken de Tarn wild, in 1930 teisterde een zware overstroming deze streek. In het dorpje Boudou begint de afdaling, tussen de wijnranken en boomgaarden, naar het dorpje Malause. Monique doet er haar inkopen, in een herberg drinken we een cola, een beetje rust is welkom. Dan volgen wij de linkeroever van het kanaal gedurende ongeveer 1,5 km tot aan de brug van Pommevic, waar we via een loopbruggetje het kanaal overgaan. Vervolgens wandelen wij aan de rechteroever, het is prachtig. Het is middaguur, de honger laat zich gevoelen, het is tijd om een rustig plekje te zoeken. Het lukt ons niet meteen, dan maar wat improviseren met een grote platte steen die onze tafel wordt, klaar is kees. Ondanks onze vroege start is het terug al heel warm als we verder langs de brug wandelen richting Espalais. We lopen niet langer in de schaduw van de bossen, wij zweten als een das, ons drinkwater is niet langer fris, half uitgedroogd bereiken we Espalais. Via een lange hangbrug over de Garonne - zij dateert uit 1844 - verlaten wij Espalais. Eenmaal de hangbrug over gaat het steil omhoog, in een bocht zien we een cafeetje, de stop is welgekomen. Op een mooi terrasje genieten wij van een frisse cola. Auvillar ligt op een kwartier stappen, een neo-klassieke ronde hal met pilaren en een centrale toren siert het marktplein, de hal is het toeristisch symbool van Auvilar. Het stadje lijkt wel in feest, het is 2e Pinksterdag, op veel plaatsen is het versierd.

We vinden ons hotel "D´Horloge", we nemen er onze intrek, een uurtje later zitten we op het terras met een koffie en een glas witte wijn voor onze neus. Monique is in haar nopjes met het 'Miam-do-do boekje', ze telefoneert er maar op los, ze maakt afspraken, dat boekje is een meevaller. Het avondmaal is pas om 20u, wat laat volgens onze normen, we gaan eerst op verkenning. In de kerk steekt Monique een kaars aan voor de H. Jacobus. De poort van Arnaud-Othon is een uurwerktoren en toeristische trekpleister.
Aan een klein dorpscafé met een pleintje zijn ze aan de petanque, het gaat er hard aan toe. Petanque komt van 'pieds tanqués' dat 'voeten tesamen' betekent. Na de Tweede Wereldoorlog is het petanque aan een indrukwekkende opmars begonnen die eerst geheel Frankrijk overspoelde maar al spoedig ook andere Europese landen en zelfs daarbuiten. Deze sport kan beoefend worden door jong en oud. Een Française komt er aan, meneer moet mee naar huis, waarschijnlijk is het eten klaar. Slenterend komen we aan een oorlogsmonument dat herinneringen oproept aan enkele terechtstellingen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op het pleintje heeft men een prachtig zicht op de Garonne, als men goed kijkt ziet men nog de hangbrug waar wij vandaag over gegaan zijn. Ons uurwerk wijst bijna 20u aan, tijd om op onze stappen terug te keren, om 20u20 wordt het eten opgediend. We maken kennis met een Franse karaktertrek 'Geduld'. Het eten wordt later opgediend dan voorzien, de tijd van opdienen gaat tergend traag. Ons geduld wordt ernstig op de proef gesteld, het eten is lekker, dat maakt veel goed. We trekken de nodige conclusie: als we morgen vroeg willen vertrekken, zullen we vragen of we 'ontbijt aan bed' kunnen krijgen. De hotelier maakt geen probleem, we prijzen ons gelukkig ook al is de afrekening niet goedkoop, maar 'time is money' voor ons.

13 mei - 21e stapdag - 22 km
Auvillar à Castet-Arrouy

Burcht in Flamarens                               Bevoorradingspost Saint-Antoine

Ons ontbijt staat op de gang, het is uitgebreid en lekker. Een half uur later doet de hotelier ons uitgeleide via een zijdeur, 'Merci Monsieur'. Op straat is het nog half duitster, maar dit wordt beloond met een prachtige zonsopgang. Aan de autoweg is er een probleem, waar zijn de wegwijzers gebleven? We houden een autobestuurder aan om naar de weg te vragen. We krijgen goed nieuws mee, we zitten op de juiste weg. We zijn aangekomen in het Département de Gers. De richtingwijzers zijn er enigszins anders. Met de opgaande zon lopen we in onze eigen schaduw, het zorgt voor een eigenaardig effect. We leggen het vast op foto. De zon is een soort van navigatiesysteem: zij staat op in het Oosten en krijgen we de zon in de rug, 's middags staat de zon in het Zuiden en aan onze linkerkant, 's avonds staat de zon in het Westen en krijgen we de laatste zonnenstralen pal in het gezicht.
Als de zon het laat afweten is er nog Monique die via haar gids de weg uitstippelt. Mei is de bloeimaand, bloemen versieren onze route Het wordt opnieuw een hete dag. In het dorpje Saint-Antoine komen we aan een fraaie bevoorradingspost. In de verte ligt een heuveltop, daar moeten we naartoe ook al kost het ons veel zweet. Flamarens is een dorpje met een burcht. Het is 11u, nog wat te vroeg voor cafébezoek, die gaan pas om 12u open. Dan maar een bank opgezocht, we eten onze bananen op.Intussen bewonderen we de mooie burcht, spijtig genoeg geteisterd door een brand, we nemen een foto van het mooiste gedeelte. In de verte zien we de ruïne van het kasteel van Chasepouy, het ligt op de historishe weg van de Compostela-route, het werd vernield tijdens de godsdienst oorlogen.

Nog negen kmhebben wij te gaan in deze landelijke streek met zijn waterpoelen en veel gekwaak. Het kleine dorp Miradoux heeft een superette, we kopen er wat fruit en een paar cola's om onze picknick door te spoelen. Na een uurtje stappen bereiken wij Castet-Arrouy, ons einddoel voor vandaag. Na wat zoeken vinden we de gîte, we zijn er nog alleen. Er is een wasmachine, Monique is tevreden als de was te drogen hangt. We verkennen het dorpje, het kerkje is een crème. Het plaatselijke café is gesloten tot 18 uur, dat valt tegen. De planning voor morgen zit niet mee: ofwel 29 km ofwel 18 km, het wordt de kortste afstand. Intussen is er een groep toeristen aangekomen, hopelijk valt de groep mee. s´Avonds gaan we eten in het restaurantje aan de kerk. Op het menu vinden we côte à l´os. Het meisje begrijpt ons niet tot plots een licht schijnt in de duisternis. Ze kletst met haar rechterhand even op haar korte ribben, ik denk aan mijn doofstomme zus, we hebben de boodschap begrepen. De aanwezige pelgrims hebben binnenpretjes. Onze côte à l'os smaakt lekker, we spoelen het door met een fles rode tafelwijn, als tonnetjes rollen we naar buiten. De gîte is naast de Mairie. Het is best een aangename avond, her en der wordt er nog een praatje gemaakt. We staan terughoudend t.o.v. toeristische groepen, we moeten echter toegeven dat de groep die deze namiddag aankwam goed meevalt.
In de gîte laat een blik in de spiegel vermoeden dat we vermagerd zijn. Mijn broeksriem zit in het laatste gaatje. Als dat verder zo doorgaat valt mijn broek nog af misérie-misérie-misérie !!!!

14 mei - 22e stapdag - 18 km
Castet-Arrouy à Marsolan

Lectoure                                    Inwoonsters uit Duinkerken

In de refter zit de groep toeristen uit Duinkerken. Ze trakteren ons op koffie, dank u wel! Eens we aan het stappen zijn, verschijnen er meer wolkjes aan de hemel, er lijkt slecht weer op komst. We bewandelen een berm langs de grote baan, dat is veiliger, maar het lange gras zorgt er voor dat onze schoentoppen nat worden, daarin schuilt gevaar voor natte voeten. Tegen 11 uur zijn we in het stadje Lectoure met mooie stadsmuren, een prachtige kathedraal weliswaar zonder torenspits, dus duidelijk aan renovatie toe maar wel een bezoekje waard. We vullen onze mondvoorraad een beetje aan in een winkeltje. We komen midden de natuur terecht via een industriegebied en een spoorweg. Bij een beekje met veel stilstaand water worden we bestookt door muskieten, gelukkig draag ik een lange broek maar het is Monique die van de brokken deelt. Met gevloek geraken we uit de miserie, de averij is redelijk maar we mogen niet klagen. Er nadert ons een Frans koppel, het is blijkbaar evenmin ontsnapt aan het ongedierte: hun dijen zijn bezaaid met rode puntjes, hen rest niets anders dan een apoteek op te zoeken. Terug op het thuisfront, vernamen wij dat onze zoon Alex ook geplaagd geweest was door een zwerm muskieten. We komen aan een ommuurde boerderij, waarschijnlijk een herenhof, we zullen daar eten met een grote steen als tafel. Het is mijn dagje niet, bij het bovenhalen van het voedsel, keert de hele rugzak om, mijn cola liep leeg, op de koop toe regent het lichtjes. De buien worden heviger maar we trekken verder, hett wordt schuilen voor de regen, uiteindelijk bereiken we de dorpsrand. Twee meisjes zijn bezig met een houten bord aan een paal te bevestigen, we steken ze een handje toe, later zou blijken dat de oudste onze bazin was. Uiteindelijk bereiken we de smaakvolle gîte. Na de nodige klusjes opgeknapt te hebben, verkennen we het plaatsje. Bij het kerkje ontmoeten we twee vrouwen die we al gezien hebben bij een groep Franse toeristen. Tot pure verbazing spreekt een van de twee een mondje Vlaams, dat vinden wij prettig. Als we verslag uitbrengen van de muskietenplaag, wordt Monique omgedoopt tot ' Monique moustique'.Als we rond het kerkje draaien, gaat eenklaps een deur open, we treden binnen in een adembenemend décor met orgel, mooie beelden. We moeten ons bezoek afbreken op het momen tdat we terug geroepen worden, het kerkje wordt gesloten.

Eenmaal buiten zoeken we de pijltjes die ons morgen op de route moeten helpen, vanop een hoog terras hebben we een prachtig zicht op de vallei van de Auchie, ons volgend doel, hopelijk met beter weer. Tijdens het teruggaan naar de gîte nemen we een foto van twee Franse vrouwen uit Duinkerken, de ene (links op de foto) begrijpt een beetje Vlaams. Achteraf bekeken kregen ze een bijzondere plaats bij ons, we kregen diverse hulp van hen. Ons logeerdorpje heet Marsolan, gelegen op een zuidhelling, van oorsprong een Romeinse nederzetting en later in de middeleeuwen stond er een kasteel van Burggraaf van Lomagne, er liggen zelfs nog resten van het hospitaal Saint-Jacques. De gîte is aan het vollopen, we krijgen nog twee kamergenoten, een beetje 'Parlez Français' . Onze gsm is plots zoek, hij was tussen de twee bedden gegleden, was dat even schrikken. We krijgen honger, dan maar naar de refter, het wordt worst met linzen, natuurlijk is de rode wijn aanwezig en de kaasplank. Er wordt nog een beetje bijgepraat, waarschijnlijk gaan we morgen een variante weg nemen, anders wordt het 27 km, de 21 km volstaat.
En nu gaan slapen want we zijn moe, na een half uur vertoeven we al in dromenland.

15 mei - 23e stapdag - 21 km
Marsolan à Condom

Pelgrims uit Duinkerken                      Uithangbord aan onze gîte

Na het petit déjeuner gaan we op stap, we botsen op de groep vrouwen van Duinkerken, ze zullen ook de variante weg nemen. Even later zijn ze verdwenen, we zullen ze later nog terugzien. De stilte rondom ons wordt onderbroken door een fluitende wandelaar, hij haalt ons in en enige tijd later is hij verdwenen, geef toe dat is een positief mens. Het wordt flink doorstappen tot we even later een Duitse wandelaarster tegenkomen in de omgekeerde richting, ze loopt glad verkeerd, na een woordenwisseling ziet ze haar fout in maar lijkt nog niet helemaal overtuigd. Dat gebeurt wel als de groep Duinkerkse vrouwen die intussen op ons genaderd waren, ons gelijk gaven. Even verder lassen we onze bananenpauze in. De groep vrouwen is er ook, er wordt een groepsfoto gemaakt. Op een kruising van wegen neemt de gids een juiste beslissing want er vallen nergens wegwijzers te bespeuren. Na een half uur stappen blijkt onze ongerustheid ongegrond, we zijn terug op de variante weg. De groep gaat hier eten maar wij gaan nog een beetje verder. We lopen langs een lange waterplas, er zijn vissers bezig, een klabetterende blauwe reiger is zijn jongen aan het voeren. Wat kan het leven toch mooi zijn, in je luie zetel zie je zulke taferelen niet, daarvoor moet je in de natuur vertoeven. Juist vóór Condom ( en niet Condoom) gaan we eten. Dicht bij de middag bereiken we de voorstad, we vinden gemakkelijk de gîte, het is een oud gebouw, de uitbater valt mee, via een oude houten krakende trap bereiken we onze slaapkamer met zicht op een achterbuurtje.

Wat rust en een verfrissende douche verrichten wonderen. Monique doet de ménage en ik maak het dagverslag, daarna wordt de planning voor morgen opgemaakt. We verkennen de stad, we lopen zoveel als mogelijk in de schaduw want het is zeer warm. In het centrum aangekomen gaan we ons op een terrasje zetten voor een heerlijk kopje koffie en een wit wijntje. We slenteren langs de winkels en doen nog enkele inkopen. Intussen kijken we naar de restaurants om te weten te komen wanneer we kunnen gaan eten. De meeste gaan maar laat open, aan het gemeentehuis vinden wij er eentje dat om 18u opengaat, dit zullen we nemen. Condom bezoeken loont de moeite: de kathedraal die achter het bisschoppelijk paleis is gelegen, een Armagnac-museum met een wijnpers van 18 ton. Daar het nog te vroeg is om te eten keren we terug naar onze gîte. Naast de voordeur prijkt een mooi uithangbord. We houden onze siësta want de vermoeidheid laat zich gevoelen. Dat beetje rust heeft ons deugd gedaan, en een beetje later zijn we aan het restaurant voor het avondmaal maar het is nog steeds gesloten. Onze huisbewaarder had ons uitgelegd dat we ook eten konden krijgen in de Inter Marché, maar die ligt een stuk van het centrum vandaan. We hebben geen andere keuze, we beslissen om daar naar toe te gaan, we kopen een fles Armagnac, een beetje bloedworst en een mix van patatjes met hesp. Tijdens de terugkeer moeten we allebei een dringende sanitaire stop maken, er valt nergens een café te bespeuren, dan maar van de nood een deugd gemaakt. We draaien een steegje in, binnen de kortste keren komt er een wagen aangereden. De bestuurster of bestuurder koppelt onmiddellijk in achteruit en weg is zij of hij. In ons kotje aangekomen, werken we het allegaartje overgoten met de fles Armagnac naar binnen, de wijn is sterker dan we dachten. Als we over het plasincident hebben, gieren we het uit van te lachen. Een beetje belabberd kruipen we in ons bed.

16 mei - 24e stapdag - 17 km
Condom à Montreal de Gers

Aronskelk in het vrije veld                   Originele wegwijzer

We laten Condom achter ons, er valt lichte regen, onze cape komt boven evenals onze voetbeschermers. Het blijft de ganse voormiddag regenen, de bospaadjes veranderen in kleine beekjes, ze zijn niet ongevaarlijk. We passeren een originele wegwijzer. Het is 10 u30 als we het gehucht Laserre-de-Haut bereiken, we zijn doornat, aan een gerenoveerde boerderij vragen we een beetje soep, dit is geen probleem. Intussen krijgen we een beetje warmte, 'Merci beaucoup madame et au revoir'. In een gracht zien we prachtige aronskelken staan, bij ons moeten ze gekweekt worden. Aan de oudste kerk van de gemeente Montréal-du-Gers bemerken we een kleine deur die vroeger voor de Cagots bestemd was. Cagots waren paria´s van Gascogne die bedelend rondzwierven, ze waren mogelijk afstammelingen van lepralijders maar ook van minderheden die verdreven werden uit Spanje. Gascogne is altijd een arme streek geweest, het doet mij altijd denken aan de legendarische kapitein van de musketiers D ´Artagnan die hier is geboren, hij kreeg een standbeeld hier niet ver vandaan. De kapitein was een armoedige knaap die zich opwerkte tot een hoge functie aan de Franse troon. 'Een voor allen, allen voor een' was de eed die je samen met Athos, Porthos en Aramis gezworen had. Intussen zijn we in het centrum van het stadje gearriveerd, we vinden vrij gemakkelijk de Chambre D´Hotes, een vriendelijke mevrouw doet voor ons open. Zij is druk in de weer, ze doet de was, Monique is aangenaam verrast. Een beetje rust is welkom, we zijn blij dat alles hier gewassen wordt , warmte en zweten zorgt voor een onaangenaam geurtje.

Als we op verkenning gaan, zien we nog een oude wasplaats die ons herinnert aan vroeger, wat zijn wij toch verwende nesten geworden. Even later bereiken we het centrum van het stadje, we stappen een café-restaurant binnen om ons avondmaal te bestellen. Het café is gesloten zegt de uitbaatster, er staan nochtans gebruikers aan de bar, we zijn precies niet welkom of hebben ze misschien iets tegen pelgrims, het zal ons worst wezen. Ons humeur staat op nul, maar we laten ons niet doen. Wat later bereiken we het charmante vierkante marktplein. Het is omringd met arcades, de stad heeft zwaar geleden onder de godsdienst oorlogen. Het stadje telt heel wat pittoreske straatjes met oude huizen en vestingresten, er is ook een klein cafeetje waar we welkom zijn, het wordt een pintje. Er is ook nog een winkeltje waar wij onze inkopen doen en wat smokkelwaar meenemen.
We loeren nog een pelgrim af die een karretje meezeult, hij heeft blijkbaar een beetje te diep in het glas gekeken, hij heeft moeite om de juiste weg te vinden, ten einde raad gaat hij nog een biertje drinken, santé. Morgen is er een probleem, het wordt 28 km stappen en dat is veel maar het parcours is vlak. Met onze smokkelwaar, inclusief de fles wijn, geraken we vrijwel gemakkelijk binnen. De koude schotel wordt naar binnengewerkt met een fles wijn van de Gascogne, heerlijk is het. Het is pas 20u als we al gaan slapen, we moeten morgen vroeg uit de veren voor een zware tocht..

17 mei - 25e stapdag - 28 km
Montreal de Gers à Manciet

Beeld van Jeanne d'Arc                        Stierenarena

Het ontbijt is lekker en uitgebreid, opgediend door een beleefde vrouw, ze lijkt geknipt voor de job. We moeten verder, dat is het leven van een pelgrim. Onder een stenen boog verlaten we het stadje. Aanvankelijk gaat het over mooie bospaadjes, later wordt het serieus glibberig, zo erg dat we beslissen uit veiligheidsredenen de hoofdweg te nemen, jammer want de natuur is hier wel mooi, een kikkervijvertje ligt er heel charmant bij.
In Montaut zou een waterplas zijn met een mooi kasteel doch het bos belemmert ons het zicht. Een halfuur later moeten we via een metalen brug de spoorweg over, we komen weer op de variante weg, meteen zijn we terug in de natuur. Plots horen we geroep, het is de groep vrouwen waarmede we al opgetrokken zijn. 'Monique moustique' roepen ze, ze zijn blijkbaar niet vergeten dat Monique aangevallen werd door wespen. Het is een prettig weerzien, ieder vertelt zijn belevenissen tot we uitverteld zijn. De route wenkt, we moeten verder, we trekken samen op tot aan een kruispunt waar onze wegen scheiden.

We verlaten de streek van de Katharen. Zij lagen aan de basis van een ernstige Godsdienst oorlog: ze werden door Rome aanzien als heidenen, het werd een ware slachting tussen enerzijds de Tempeliers en anderzijds de Katharen. Montségur was het laatste bolwerk van de Katharen, een haast oninneembare vesting op een hoge steile rots. Na een lange belegering moesten de laatste Katharen zich overgeven, vrouwen en kinderen bleven gespaard. De 180 laatste Katharen stonden voor de keus: ofwel hun geloof afzweren ofwel de brandstapel. Al zingend bestegen ze de brandstapel, liever dood dan hun geloof afzweren, we worden er stil van. We keren nu terug naar de werkelijkheid, de voorbijrazende auto´s zijn niet zonder gevaar. In het stadje Arzoue hebben we geluk want er is een café-restaurant waar we kunnen eten. Op dat moment is er een omhaling voor het Rode Kruis, uiteraard gaan we dat steunen. Even buiten het stadje zien we de chauffeur van de groep dames, hij heeft inkopen gedaan aan een wijndepot, santé. Om 14u30 stappen we Manciet binnen. 'Chez Monique' heet het hotelletje, madame heeft het druk, geen probleem een biertje is welkom, er zit nog een groepje pelgrims te wachten op een kamer. Zoals gewoonlijk na de wandeling stretchen we, dat is goed voor de spieren, het groepje is geïnteresseerd in onze oefeningen, ze oefenen mee, ze gieren van het lachen en wij lachen mee. Als we even bedaard zijn komt de waardin op ons af om onze kamer te wijzen, dank u wel. Als Monique haar gelddoos bovenhaalt om onze biertjes te betalen zit iedereen verbaasd te kijken, waarschijnlijk hebben ze het nooit eerder gezien, le petit Belge zorgt voor de verrassing. Tijdens onze verkenning in de late namiddag zien we een kuisvrouw bezig in het portaal van de kerk, we worden binnen gelaten. De beelden zijn gewoon prachtig, de nationale heldin van Frankrijk Jeanne d'Arc kreeg ook een beeltenis. Terug op stap staan we plots voor een vraagstuk: wat mag dit gebouwtje voorstellen? Het blijkt een stierenarena te zijn, alleen de stier ontbreekt. We keren op onze stappen terug en rusten nog een beetje. Bij het avondmaal is het druk, de waardin staat er alleen voor, het gaat maar traag vooruit. Aan onze tafel zitten enkele Spaanse chauffeurs, we zitten hier dicht bij de Spaanse grens, de rode wijn doet goed de ronde. We worden moe en gaan slapen.

18 mei - 26e stapdag - 23 km
Manciet à Dubarrie

Onze gîte in Dubarry                              Kerselaar

Het kleine stadje slaapt nog als we vertrekken. Even buiten het stadje is er een probleem, de G.R.65 nodigt ons uit om naar links te gaan maar we opteren om de rechte weg te nemen, we zullen eventjes geen natuur hebben. We zien toch al kerselaars, de kersen beginnen al te kleuren. Het is zondag, de weg die we belopen is éénrichtingsverkeer, we krijgen serieuse hellingen onder de voeten geschoven. In ferme Villeneuve steken we een beek over en daar zien we een gevaarlijke stier. Gisteren zagen wij in Manciet een stierenarena, zou het een kraal kunnen zijn om gevechtstieren te kweken? Er lopen nog meer stieren rond, neen we gaan het niet aan meneer vragen, hij ziet er niet mensvriendelijk uit. In Nogaro zoeken we een rustbank op, we worden beloond, het werd de hoogste tijd want Monique komt nog amper vooruit, de bananen komen naar boven, de lege batterijen worden opgeladen.
Buiten het stadje komen we terug op de variante weg, we zitten meteen in de puree, het wordt weer baggeren, er vallen enkele regendruppels. In Arblade-le- Haut, een klein gehucht, zien we een hoeve die onderdak verschaft aan tjoolders zoals wij, er staat een picknicktafel. De boer komt net buiten, we vragen hem of we hier ons middagmaal mogen gebruiken, geen probleem maar we moeten onze afval meenemen, natuurlijk gaan we dat doen. In de verte zien we de kerk van Lanne Soubiran, straks moeten we daarheen. We nemen onze afval mee, we zwaaien nog eens naar de boer en zijn vrouw met kind, au revoir en nu terug de rugzak op de bult, onze neus in de goede richting en wegwezen. Het parcours gaat door een groot bos, de wegwijzers zijn moeilijk om volgen, even verder moeten we een brede beek over, met enkele evenwicht oefeningen lukt het ons.

In Lanne Soubiran moeten we terug over een beek maar wel via een stenen brug, dat gaat stukken beter. Het is niet makkelijk om onze locatie Dubarie te vinden. Langs enkele veldwegen en boerderijen naderen we een afgelegen hoevetje waarvan ze het dak aan het repareren zijn, aan de voordeur hangt een brief waarin we verzocht worden om aan te kloppen. Een jonge man doet open en verzoekt ons om plaats te nemen in zijn wagen, hij rijdt ons naar de gîte. De reden is dat we op de hoeve niet kunnen overnachten wegens verbouwingswerken.
De behuizing is klein, er zijn al drie Fransen en drie Canadezen gehuisvest. De drie Canadezen komen uit Quebec, ze spreken Frans. Als ik hen vertel dat mijn vader zaliger een oom had die naar Winnepecq is geëmigreerd, lijken ze geïnteresseerd, ze doen teken dat het daar zeer koud is. Nog een verrassing: voor het avondmaal worden we allemaal afgehaald en naar de boerderij gebracht van onze gastheer. Het interieur is zeer oud en gezellig, onze jonge gastvrouw slooft zich werkelijk uit om het naar onze zin te maken, de sfeer is onvergetelijk, ze hebben twee schattige kinderen, als het bedtijd is zijn ze erg teleurgesteld, tot papa er zich mee bemoeit. Als we meneer om een stempel vragen heeft hij die nog niet, geen nood hij tekent ons boekje af. Hij heeft nog wat leertijd nodig want de zaak is nog niet lang open.

19 mei - 27e stapdag - 15 km
Dubarrie à Aire-sur-L'Adour

Aire-sur- l'Adour                                     Rustplaats

Het is 11 uur en de bananen komen boven, even verder komt de gsm aan bod, de slaapplaatsen voor morgen zijn overal bezet, dat belooft niet veel goeds. Iets later komen we aan in Barcelonne-du-Gers, we zijn nog altijd in het département De Gers. Omdat we vrezen dat het Offiche de Toerisme zal gesloten zijn om 12 uur stappen we flink door, via de grote baan bereiken we Aire-sur L´Adour. Onze gsm piept, het is Machteld, in Mechelen is nog alles o.k., het doet wel wat om het thuisfront te horen. Over de brug van de rivier Adour zie ik het office de tourisme liggen, we komen net op tijd, mevrouw neemt contact op met de plaats waar wij gebeld hebben. Alles oké, dat is beter nieuws dan hetgeen we eerder doorgekregen hadden. De stek waar we gelogeerd zijn is nog een heel eind van het centrum weg, maar het lukt. Op het marktplein staat een frituur, we keren terug om daar te eten, frietjes á volonté, we vragen een worst met broodje maar dat kan niet, dan maar een broodje zonder worst, de juffrouw is duidelijk ontstemd.
Even later bewonderen we de rivier Adour. Het is de grootste Pyreneeënrivier met prachtige watervallen en stroomversnellingen, een statige rivier die door de heuvelplooien van de Gascogne, dicht bij Bayonne, uitmondt. De pelgrims die vroeger naar Compostela stapten, moesten hier dikwijls tol of veergeld betalen, maar dat is nu natuurlijk verleden tijd. Plots rinkelt de gsm, het is Alex, thuis is nog alles O.K. Hij is geslaagd voor zijn examen, proficiat! Het minder goede nieuws is dat onze ereburgemeester Gilbert Seynhaeve is overleden.

Nu gaan we het stadje verkennen en inkopen doen. Het gaat in stijgende lijn, we zien ook de tekens van de G.R.65, we weten meteen waar we morgen moeten starten. Waar geen schaduw is, blaakt de zon ongenadig op ons neer, onze hoed is geen overbodige luxe. Eenmaal de inkopen gedaan, gaan we een café binnen en bestellen koffie met witte wijn, een beetje rust mag wel. Pelgrims passeren de revue, we bestuderen ze nauwgezet. Dan maar terug naar onze lokatie, op de brug zien we een aanwijzer die ons herinnert dat we in het Département De Landes zijn aangeland.
De planning voor morgen is dit keer geen sinecure, het komt er op neer dat we de volgende vier stapdagen ongeveer 30 km per stapdag zullen moeten afleggen.Het is tamelijk vlak, dat wel, maar de afstand zal zich toch wel laten gevoelen. We zijn 150 km van de eindbestemming verwijderd, er wacht ons nog een zware klus. Er is een Duits koppel gearriveerd. Ze zijn ouder dan wij, ze zien er afgemat uit, ze vragen ons om een slaapplaats aan te vragen in Latrille, waarschijnlijk kennen ze geen woord Frans. Ook al spreken we maar een mondje Frans, wij zijn nog altijd beter af dan zij. Het koppel is dankbaar voor onze hulp. Ons avondmaal bestaat uit een allegaartje met een fles rode tafelwijn, ongelooflijk om 19 u30 gaan we slapen.

20 mei - 28e stapdag - 32 km
Aire-sur-L'Adour à Arzaq-Arraziquet

Département Pyrénées-Atlantiques  Kippenboerderij

Het is nog donker als we vertrekken, een halfuur later zijn we aan de kerk die gewijd is aan Sainte Quitterie, een Spaanse prinses martelares. Zij wou kuis leven, ze vluchtte voor een pretendent, ze werd door de Visigoten onthoofd, men roept haar aan tegen hoofdpijn en krankzinnigheid, zij rustte in vrede. In het gehucht Le Boué lopen we langs een stuwmeer, de vissers zijn druk in de weer, dit is geen liefhebberij voor avondmensen. Het gaat in stijgende lijn naar Bigorre waar enkele hoeven staan, zo te zien is er hier waarschijnlijk een kippenboer in de omtrek. De wegen zijn goed begaanbaar, we schieten goed op, Monique belt naar Palais om een overnachting vast te leggen. De Landes (heidevelden) is een departement, van een indrukwekkende vlakke uitgestrektheid en stilte. Het hart van de Landes bestaat uit grote naaldbossen, hoge vlaktes en aangename hellingen, versneden tot weilanden en wijngaarden. De tarsan is een bekende wijnsoort, die al bestond tijdens de Engelse overheersing. Het boerenkarakter van het gebied maakt dat er slechts een klein aantal dorpjes zijn. De woonhuizen zijn meestal vierkant met slechts één verdieping, de hoofdgevel naar het Oosten gericht en beschermd tegen westenwinden. Iedere inwoner is aangesloten bij de brandweer, misschien wel uit schrik want een bosbrand zou hier wel eens catastrofaal kunnen zijn.

In Miramont-Sensaq, een mooi dorpje, is er cola te koop, dat komt ons goed uit want er zal zuinig moeten omgesprongen worden met ons drinkwater want het is een warme dag. De bananen worden bovengehaald, het apeneten bij uitstek maar het is zeer voedzaam en het kan tegen een duw in de rugzak, het beschermt ons ook goed tegen diarree. Even verder is de kerk van Sensacq, bijna een ruïne. We gaan richting Pimbo, het is baggeren in de modder, onze schoenen zijn modderduivels geworden. We zijn erg vermoeid als we Pimbo binnen stappen, we worden beloond met een waterkraan om onze schoenen af te spoelen, in het toeristenbureau kunnen we cola krijgen. Pimbo is lang van strategisch belang geweest toen de Engelsen hier de baas waren maar dat was ook maar van tijdelijke duur, de vernielzuchtige protestanten hebben ook veel vernield. Wanneer alles een beetje uit zijn puin verrees zorgde de Franse revolutie in 1789 er voor dat alles opnieuw moest overgedaan worden.

Pimbo is nog steeds een katholiek en halteplaats op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela. We verlaten dit unieke dorpje met een rijk verleden, we vatten de laatste 8 km aan. Aan de driesprong met kruis gaan we rechtsaf naar beneden waar we via een brugggetje de Gabas, een brede beek, oversteken. We komen in het Département Pyrénées-Atlantiques, ook wel het Franse Baskenland genoemd. Het is het laatste departement dat we aan doen, hier wordt een andere taal gesproken, vandaar dat deze aanwijzer ook tweetalig is. In Miquéou rest ons nog vijf km, het zweet gutst ons van het lijf, ons drinkwater slinkt zienderogen. Als we uiteindelijk in Arzacq-Arraziquet aankomen zijn onze accu´s plat. Na veel palaver aan het bureel van de jeugdherberg krijgen we onze slaapplaats toegewezen. Even platte rust tot we wat bekomen zijn van de inspanningen en daarna de nodige werkjes van iedere dag. Zoals gewoonlijk doet een douche wonderen.
We verkennen het dorpje maar we komen niet ver, de lokroep naar een terrasje is te groot. We genieten van een blonde Leffe. Aan de uitbater vragen we of er een bank in de buurt is, onze poen geraakt op. In een winkel doen we de nodige inkopen, en nu een beetje rust in ons kamertje. Bij het avondmaal zitten we aan bij twee Zwitserse dames en enkele Duitsers, het valt mee, tot er plots een groep schoolkinderen binnenkomt. Het wordt moeilijk om elkaar te verstaan door het geroezemoes van de kinderen, we houden wel veel van kinderen maar ook van onze rust, we zoeken onze bedstee op.

21 mei - 29e stapdag - 30 km
Arzacq-Arraziquet à Arthez-de-Béarn

Versierde St.-Jacobsboom    Pomps

We zijn vroeg op. Het belooft een snikhete dag te worden. Langs een meer loopt het even verkeerd maar we herpakken ons, een opgaande zon weerkaatst op het water. Het harde labeur begint, het gaat afwisselend omhoog en omlaag, het wordt pas makkerlijker na 10 km, ondertussen zijn wij een prachtig versierde St.-Jacobsboom tegengekomen. De eerste die ons oversteekt is een Duitser, hij is zwaar aan het hijgen, een uur later zit hij op een bank zijn planning te bekijken. Zijn rugzak is zwaar en daarbij zeult hij nog een gitaar mee. Hij oogt sympathiek, Monique neemt een kiekje van hem, wij noemen hem de troubadour. In Lareulle nemen we onze voormiddagstop. Op de Béarn staan vele pelgrimshospitalen uit vroegeer tijden. Als pelgrims moesten afhaken wegens ziekte of ondervoeding vonden ze hier een onderkomen en verzorging. In deze pelgrimshospitalen werden diegenen die op sterven lagen hun zonden vergeven en kregen de generale absolutie. Nu nog zijn er kerkhoven waar vele pelgrims hun laatste rustplaats vonden, zij rusten in vrede.
Einde meditatie, we moeten verder. We nemen de D49 tot Uzan en daar nemen we terug de G.R. 65. Deze route is veel mooier maar ploeteren in de modder hoort erbij. Bij het naderen van Géus-d´Arsacq zie ik aan de stap van Monique dat ze er doorzit, We zullen een plaatsje zoeken om wat op adem te komen, maar het lijkt niet zo makkelijk. Monique wil eten ergens op een platte steen dicht bij een kerkhof. Langzaam nemen onze krachten weer toe, vele pelgrims steken ons voorbij: bonjour, güten Tag, bon camino bueno diaz en als tegenprestatie, goedendag. We kunnen niet blijven zitten en moeten vooruit, driehonderd meter verder is er een picknickplaatsje met zelfs een waterkraan. De frustraties komen aan de oppervlakte. Als we uitgeraasd zijn vullen we onze drinkbussen met fris water, het praten is ons vergaan, het zal wel koelen zonder blazen.

Bij regenweer raden ze ons aan om de variante en kortere weg te nemen, we winnen 1 km maar als tegenprestatie staat er een zware klim tegenover, het zweet druipt ons van de kin. In deze weken zijn onze gelaatstrekken scherper geworden, ons gewicht is afgenomen, ik merk het aan mijn broeksriem die in het laatste gaatje gearriveerd is, straks moet ik er nog eentje bijmaken, miserie miserie.
Intussen stappen we tussen de vele wijnranken en naaldbossen, we komen af en toe een gehucht tegen dat dun bewoond wordt. Slechts enkelen slaan ons gade, soms worden we aangemoedigd en dat is voor ons een hart onder de riem. In Gaubin is er een mooie kapel die we willen bezoeken, wel dienen we het huis ernaast de sleuttel af te halen, dat is er thans te veel aan.
We ruiken zoals de paarden onze stal, het is niet meer zo ver, toch lopen we een beetje verkeerd, uiteindelijk zien we het plaatsnaambordje. Op het marktplein zien we bekende gezichten, ze hebben ergens plaats genomen en genieten van een drank, ze wuiven uitnodigend naar ons. Eerst naar de giîe en dan het plezier. Onze hospita is een oud vrouwtje, ze heeft veel moeite om onze naam te vinden maar het lukt. De kamer is overbevolkt met vier bedden op enkele vierkante meter, daar zien we nog een oude bekende die we zagen in Conques. De tranen staan in zijn ogen, hij is drie dagen geplaagd geweest door scheenbeenvliesontsteking. In een beenhouwerij bestellen wij een pelgrimsmenu, om 18 uur mogen we het afhalen. Nu nog vlug wat inkopen doen in de winkel op de markt om daarna op een terrasje te kunnen genieten van een frisse pint, er passeren nog stappers en nu gaan wij wuiven. Ons avondeten krijgen we niet op, maar onze rode wijn wel, zo we gaan slapen.

22 mei - 30e stapdag - 29 km
Arthez-de-Béarn à Navarrenx

Hoogspanningstorens          Smakelijk dessert

We geraken precies moeilijker in gang dan anders, het is nog donker als we de trap afdalen. We gaan eerst wat stretchen zoals Machteld dat ons geleerd heeft. Er is nog een stuk fluitbrood over van gisteren en een beetje confituur, Monique zet zelfgemaakte koffie, we nemen ons ontbijt. Intussen is er nog volk binnen gekomen, we gooien onze vriend de rugzak over onze schouders en weg zijn we een nieuwe dag tegemoet. Het is nog halfduister in het stadje maar we vinden onze weg met mooie doorkijkjes naar de vallei tot we plots een bord tegenkomen dat ons aanmaant om een omleiding te volgen, er zijn werken aan de gang. Daar zullen we maar geen aandacht aangeven tot we ongeveer 500 meter verder aan de werken komen, het betreft de oprichting van hoogspanningstorens, het is niet gelachen om er onderdoor te kruipen. We dalen verder af naar de vallei van de Cave, een mooie rivier. We steken hem over via een lange overbrugging, we passeren een autosnelweg en dat is niet zonder gevaar. In Maslacq kiezen we niet voor natuur wegens te veel baggerpaadjes in de bossen. Op een bult van de weg komen we weer op de G.R. 65, kijk daar staat de gekende Byzantijnse kapel van Muret, ze is helaas gesloten, er staan wel mooie muurbloemen. Na enkele boerengehuchten bereiken we Sauvelade, het is er behoorlijk druk. Er is een abdij met Romeinse overblijfselen. Belangrijk voor ons is echter de grote gîte. Wat rust is welkom, we bestellen een cola en eten enkele versnaperingen terwijl we nauwkeurig worden gadegeslagen door enkele Engelse toeristen. Het beetje rust heeft ons deugd gedaan, nu maar weer verder, we komen een Canadese pelgrim en een vrouw van Kaapstad ( Transvaal) tegen. Aan de ingang van een oude hoeve nemen we het middagmaal, er loopt een hond rond maar hij laat ons gerust, omdat hij zo braaf is krijgt Bobby een beetje koek waf-waf.

Het gaat in licht dalende lijn naar onze bestemming. Boven de Pyreneeën ontwikkelt zich een onweer, het is een inktzwarte plek, we zijn er niet gerust in, we gaan wat sneller stappen. Onze eindbestemming wordt via wat zoekwerk bereikt. In een café is het contactadres, de vriendelijke waardin legt ons uit waar de gîte zich bevindt. Het is een oud gebouw, een briefje aan de inkom duidt het nummer van onze slaapkamer aan, er staan vier bedden waarvan er al twee bezet zijn, zo een beetje rust en daarna naar de douche en de nodige werkjes. Daarna verkennen we Navarrenx, het is een stadje met vele vestingen, de bouw van de 1500 m lange vestingmuren duurde ruim 10 Jaar. Zo werd Navarrenx met zijn prachtige bastionomwalling een parel boven de Gave van Oloron.
We doen onze inkopen zodat wij ons het avondmaal kunnen bereiden. Daarna is het wat genieten in het cafeetje van onze huisbewaarster met een wit wijntje en koffie, Monique neemt een biertje. Onderwijl passeren ons veel bekende pelgrims, het is hier een smeltkroes van stappers. We keren uiteindelijk terug naar de gîte. De vermoeidheid begint te wegen, om 18u eten we. Monique heeft zuurkool met worstjes bereid op de wijze à la d´Alsac, enkele tomaten met koude patatjes volgen en als dessert kersen, de wijn mag natuurlijk niet ontbreken. Als we thuis komen gaan we wel een beetje moeten ontwennen, maar nu gaan we nog een beetje genieten.

Op het einde van ons avondmaal komt er nog een koppel binnen dat we enkele weken terug ontmoet hebben. Haar man is gevallen waarbij hij zich lelijk kwetste aan het hoofden. We schatten het koppel om en bij de 70 jaar, we voelen ons plots terug jong. De babbel met ze valt mee, de paar weken dat we hier rondlopen, komt ons Frans al een beetje terug. Om 7u30 lig ik al boven op het stapelbed, Monique ligt langs onder, onze buren zijn nog niet thuis. Het is donker als we licht gestommel horen, de heren hebben waarschijnlijk een stapje in de wereld gezet, nee ze hebben manieren en ze maken zelfs geen lich

23 mei - 31e stapdag - 30 km
Navarrenx à Palais

Kasteel van Elgart                                  Mooi stukje van Palais

In het halfduister, onze buren slapen nog, sluipen we naar beneden, enkele hapjes en een beetje later naar de W.C. Als we onze neus buiten steken valt er lichte regen, we trekken onze beenstukken en onze poncho aan. Allez vooruit, we trekken verder, onder een bastionpoort door, aan de brug de Gave over. Uit betrouwbare bron hebben wij vernomen dat bij regenweer het aangewezen lijkt om de gewone weg te nemen, dat zullen we dan ook maar doen. Een paar honderd meter zien we nog een jonge vrouw lopen, ze is van Italiaanse herkomst, we volgen haar maar plots is ze verdwenen, dat is pech. De regen wordt feller, het opspattende water van de vrachtwagens is niet leuk. In Lambellon zien we onze vriend de Duitse troubadour terug, hij zit verkleumd in een bushokje. Een kwartier later steekt een auto ons voorbij, we herkennen duidelijk enkele stappers, neen dat zijn geen pelgrims, een echte pelgrim trotseert slecht weer, het zullen wel toeristen zijn. Opzij van de weg zien we een hele groep canards 'kwek-kwek-kwek', zij lijken het bij regenweer best naar hun zin te hebben. 'Wacht maar af tot jullie in de braadpan terechtkomen'.

Aan een tweesprong zien we iets wat op een tent lijkt. Er lopen enkele wegeniswerkers rond, op onze vraag of we bij hen mogen schuilen opperen zij geen bezwaar. Als naar gewoonte eten we onze bananen op, intussen is de regen opgehouden. Voor de veiligheid zullen we de wandeling natuur overslaan, het lijkt te gevaarlijk, we nemen verder de D 15 naar Nabas. Het is een ommetje maar we kunnen goed doorstappen. In Nabas gaan we een rivier over en stappen in stijgende lijn richting Aroue. De regen is opgehouden, de lentezon breekt door. Daar zien we al het tweetalig plaatsnaambord, we zijn in Frans-Baskenland. Het dorpje heeft een zekere charme, we nemen rust in een bushokje. Kijk daar is het meisje dat deze morgen zo lang voor ons uit heeft gelopen, ze gaat ook naar St-Palais, wat later zijn we ook op stap, een km verderop is er iets moois te zien, het kasteel van Elgart.
Rond de middag zijn we in Etcharry. We gaan er het café-restaurant Tabac binnen, we gaan op zoek naar een tafeltje met parasol, op het terras uiteraard want het is warm. We zijn hier niet alleen, het lijkt een drukbezochte plaats door routiers. En dan maar verder stappen langs een lange, saaie weg.
Het zweet druipt ons van de kin want de zonnenstralen doen hun werk. Links van ons zien we de eerste silhouetten van de Pyreneeën. Na vele verzuchtingen bereiken we de stadsrand. Het is nog wat zoeken naar het Maison-Franciskanerklooster, we krijgen een kamer toegewezen, het ziet er oké uit. In de eetzaal ontmoeten wij een Hollander, hij woont in Utrecht en is al 10 weken onderweg voor Compostela, hij lijkt geplaagd door tendinitis.

Palais is geen onbekende stad voor ons, in september 2006 beliepen we de Historische weg van uit Vezelay, vanaf hier lopen deze twee routes samen naar St. Jean-Pied-de-Pord. Aan een kerk botsen we op een groepje Belgische fietsers, ze zijn op zoek naar het bureau van toerisme.
In het stadje gaan we nog iets drinken in het café waar we twee jaar geleden ook vertoefden en we genieten terug van een verfrissing. Na onze inkopen gedaan te hebben, krijgen we nog een mooi stukje van Palais te zien.
Bij het avondmaal is Monique in haar element. Ze kan haar eigen potje koken in de keuken van het klooster, het worden gekookte patatjes met witloof, hardgekookte eieren, een doosje vis, geraspte worteltjes en een fles wijn. Geef toe, als je het hoort komt je het water al in de mond. Het is echte Vlaamse kost, het smaakt heerlijk. We keuvelen nog wat met onze lotgenoten, het loopt lang uit en het wordt laat als we ons bed opzoeken. Midden in de nacht worden we opgeschrikt in onze slaap door een zware donderslag.

24 mei - 32e stapdag - 13,5 km
Palais à Ostabat

Er wacht ons een steile helling             Tussen de bloemen

Het regent bij heHet regent bij het opstaan, er was een zwaar onweer vorige nacht, we hebben tijd zat aan het ontbijtt, we zijn immers niet gehaast, er wacht ons vandaag slechts een korte etappe. Het Italiaanse meisje dat gisteren voor ons uitliep is een vrijwilligster die sinds 2 weken de gîte bereddert, hoedje af voor haar inzet.
Dichtbij het dorpje Hiriburia is een vijfsprong. De Baskische grafsteen staat symbolisch voor het samenkomen van de drie St.-Jacobsroutes :
• Le Puy en Velay
• Vézelay
• Tours
Het blijft regenen maar we moeten verder. In het kleine gehucht Hiriburia slaan we rechtsaf, beginnen aan de lange steile klim naar de kapel van Soyarza. Er loopt een groepje voor ons, ze wachten ons op, het is die groep vrouwen uit Duinkerken, het is een blij terugzien, er worden anekdotes opgehaald. Dan vervolgen we onze weg langs een modderig paadje, het gaat steil naar beneden en dat is niet zonder gevaar, onze spieren doen pijn. Harambeltz is een mooi gehucht met Romeinse kapel en een hospitaalpriorij die jammer genoeg gesloten is. Er zit niet anders op dan gewoon verder gaan, het gaat nu in licht dalende lijn naar Ostabat, gekende plaats met een serieus verleden, een belangrijk oord voor de pelgrims. Zij kwamen hier samen, ze kwamen via verschillende toegangswegen. We nemen rust in een café voor het eten, het is opgehouden met regenen. Er is ook een winkeltje om onze voorraad op peil te houden. En nu op naar de Chambre D´Hôtes waar wij twee jaar geleden vertoefden.
De boerin verwelkomt ons, we krijgen een prachtige kamer, de accomodatie is duidelijk verbeterd. Intussen beginnen de kamers vol te lopen. Eerst wat rust, dan een douche, dan gaan we een kijkje gaan nemen in de refter. De boer heeft zijn typische muts opgezet, hij kan goed zingen, dat herinneren wij ons nog. De groep van Duinkerken is ook gearriveerd, vannacht rijden ze met een klein busje naar huis, we nemen nog een foto van elkaar.

Om 7u´15 is het avondmaal, eerst het apéritiefje., daarna de soep, gevolgd door een typisch Baskisch gerecht, het dessert en de wijn. Tijdens het avondmaal zingt de boer een Baskisch lied met de nodige santé er bij, de sfeer zit er meteen goed in. Als we slapen gaan, vragen we of we iets vroeger mogen komen voor het ontbijt, we zouden graag op tijd zijn in het station van St-.Jean-Pied-de Port om kaartjes te bestellen voor de terugreis, morgen is onze laatste stapdag. Bij het naar buiten gaan, worden we verrast door een prachtige regenboog die de heuvels van de Pyreneeën verlicht, wat kan de natuur toch mooi zijn. We gaan slapen, morgen moeten we vroeg uit de veren.

25 mei - 33e stapdag - 21 km
Ostabat à St. Jean-Pied-de-Port

Poort van St.-Jean-Pied-de-Port        Dochter Machteld en schoonzoon Clark

Het ontbijt is op tijd klaar, we wisselen nog een woordje met de boer en de boerin, toffe mensen trouwens. En nu maar terug op stap. De lucht staat goed, hopelijk wordt het een mooie dag. We stappen door enkele modderweggetjes maar vinden toch de tijd om te genieten van een prachtige zonsopgang. Het is bijna een uur stappen tot Larceveau, we lopen langs de D 933 met de bedoeling om vroeger in St.-Jean-Pied-de- Port aan te komen. Er rijden nog niet veel auto´s rond, rond 10 uur komt daar veranderring in maar dan zijn we de ingangspoort van St.-Jean-Pied-de-Port al dicht genaderd, om 11u is het zover.
Arno en Huberta geven ons een prachtige ontvangst met een dikke knuffel als welkom. Ik wil treintickets gaan kopen, Arno zegt me dat het in de voormiddag gesloten is. Er is koffie, iemand staat in het deurgat op ons te roepen. Het is Clark, onze schoonzoon, die ons staat toe te wuiven met een baskische muts op zijn hoofd. Machteld is er ook, Monique en ik staan als aan de grond genageld. Zoals verwacht mag worden krijgt Monique een huilbui, bij mij wordt het tandenknarsen. Er is wat tijd nodig om de gemoederen te bedaren. Dan steken we van wal, er is zoveel te vertellen. Wij willen natuurlijk weten hoe ze ons achterna zijn gekomen en dat zonder ook maar één woord daarover gezegd te hebben, we wisten totaal van niets. We zitten hier 1300 km van huis vandaan, het doet enorm veel deugd dat zij ons hier komen gelukwensen met onze tocht. Ze hebben het hard gespeeld in samenwerking met Arno en Huberto. We zijn diep ontroerd. Arno en Huberta komen nog even delen in de vreugde en trekken zich dan diskreet terug. Het middaguur nadert, we gaan een zijstraatje in, gaan een café-restaurant binnen, het wordt een lekkere biefstuk-friet en een fles witte wijn.

In de namiddag slenteren we door de Rue De Citadelle, een lang maar stemmig straatje, de slagader van het grensstadje. Na een geurende kop koffie trekken we een wijnkelder binnen. De witte wijn is heerlijk, het is genieten. Buiten regent het maar we wandelen toch nog tot over de brug van de rivier Rive, in een zijstraatje links zien we een wegwijzer Camino Frances. Hier zijn we eerder twee keer gestart richting Santiago de Compostela.
Na het avondmaal bij Huberta en Arno is het weer volle bak, we krijgen zelfs bezoek van de Duitse troubadour met zijn gitaar, iedereen zingt mee, tot we moe worden, het is bedtijd voor ons.
Morgen moeten de chauffeurs goed wakker zijn, want het wordt een heel stuk rijden, niet snurken a.u.b.

We zijn thuis

Diefstalbeveiliging

Het geeft een raar gevoel als de wekker afloopt., nog altijd is er de beweging naar het trekkoord maar dat hoeft nu niet meer.
Eerst en vooral willen wij zoon Alex en schoondochter Anja bedanken voor de oppas en de bewaking van ons huis. Zij waren de stille werkers die ervoor moesten zorgen dat alles in de plooi viel. Tijdens onze afwezigheid werd Alex belaagd door een kolonie muskieten. Hij is bewaker van beroep, het kwam hem goed van pas, zie maar wat hij met onze wagen deed. Wie zou immers een auto op drie wielen pikken? Alex en Anja verdienen een warm applaus!
Langs deze weg willen we alle mensen bedanken die ons rechtstreeks of onrechtstreeks geholpen hebben, namen durven we niet noemen om zeker niemand te vergeten. Aan allen deze twee eenvoudige woorden: dank u.

Evaluatie

Wat op ons het meest indruk gemaakt heeft is de manier van leven in ' La Douce France' . De plattelandsbewoner maakt tijd voor zijn medemens, hij is niet gehaast. Eenmaal zijn dagtaak beëindigd, maakt hij nog tijd om zich te ontspannen. De modale Fransman heeft het duidelijk minder breed dan wij maar hij heeft het wel naar zijn zin. Een Fransman leeft, een Vlaming wordt geleefd. Wij leven in een welvaartstaat, dat brengt problemen met zich mee. Wij worden opgedragen wat mag en niet mag, wat kan en ni et kan, hoe en wanneer we ons moeten gedragen. In Frankrijk is het allemaal veel losser, de verbondenheid met de natuur is veel groter, de mensen zijn hier tevreden met wat ze hebben, niet jaloers van een ander, steeds even vriendelijk en behulpzaam.

In deze vijf weken hebben wij de natuur beleefd, we leefden van bananen en een eenvoudig maal, het meest nodige stak in onze rugzak. Het was bij momenten zwaar maar wij voelden ons oprecht gelukkig. Wij hebben vijf weken geleefd zoals onze troubadour Willem Vermandere het zo mooi vertolkt in zijn lied 'Lat mie maar lopen langs de straete'. Dank u Willem, we hebben vijf weken langs de straete gelopen, en we hebben de kleine dingen weer leren waarderen, we liepen op kleine weggetjes, over het platteland, kerken en kathedralen hebben we bewonderd, we liepen door grote steden waar je de stress op je voelde afkomen, bedelaars vroegen ons om een sigaret en nog zo veel meer kleine dingen die we onder ogen kregen !!!.

Jozef Baekelandt & Monique Coucke