Met de Drevetrotters doorheen de bossen in herfsttooi

De herfsttocht deed zijn naam alle eer aan, het werd een heerlijke wandeling doorheen enkele bosgebieden waarin de Gasthuisbossen centraal stonden. Ik koos voor de 25 km.

De tocht ving aan in de Tresorierstraat, een lange straat waarbij ik maximaal kon genieten van de zonsopgang. Het vee dat in de wei stond trok er zich weinig van aan, waarschijnlijk nog niet helemaal vertrouwd met de rijm die zich 's morgens op het gras neerzet. Aan de Grote Molenstraat die over de autoweg loopt was het schouwspel met de zon al grotendeels voorbij maar het was te voorzien dat het een zonnige dag zou worden. Vandaar dat het kriebelde om over te schakelen naar de grootste afstand, maar deze keuze moest slechts later gemaakt worden. De Grote Molenstraat werd even verlaten voor de Nonnenbosstraat, maar werd nadien vervolgd. Ik kreeg een ruime blik op het boerenleven. Het ging langs talrijke weiden en maïsvelden. Dit gewas blijkt een specialiteit van de streek te zijn, ik heb talrijke maïsvelden gezien gedurende de volle tocht.

Maïs  wordt vandaag in ons land  op grote schaal geteeld. Deze subtropische plant is in menig opzicht een buitenbeetje in vergelijking met onze andere graansoorten; zowel naar  bouw  als naar  groei  en  ontwikkeling  alsook naar de specifieke eisen die hierdoor gesteld worden. Het gewas is een belangrijke basisgrondstof geworden in de voedermiddelen van onze dieren, maar kent daarnaast, al dan niet als afgeleid product, ook nog vele andere toepassingen.  De teelt wordt in ons land vooral, met uitzondering van de biologische teeltmethode, op de gangbare methode geteeld. Het gebruik van genetisch gemodificeerde rassen is in ons land alsnog verboden (tenzij in onderzoek). In o.a. de Verenigde Staten wordt wel al genetisch gemodificeerde maïs geteeld. Deze plant heeft een groot landbouwareaal in de gematigde gebieden ingenomen en heeft aldus daar een grote invloed op milieu, cultuur, sociaal leven en economie. Maïs is een belangrijke grondstof in onze voeders en voeding geworden en speelt aldus een belangrijke rol in de voedselveiligheid én voedselzekerheid op de wereldmarkt.

http://www.maisdoolhof.com/mais/index.html

Aan de Prinses Patriciastraat gaat het naar links in de Oude Kortrijkstraat. Twee dingen vallen op: een andere kleur van de straatnaamborden (dus andere gemeente, Ieper) en een oorlogsmonument. In deze streek ontsnap je er gewoon niet aan, maar dit monument had ik nog nooit eerder gezien.

Princess Patricia's Canadian Light Infantry (PPCLI) is een van de meest beroemde infanterieregimenten van Canada. Het werd opgericht bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. De PPCLI verwierf al vlug een reputatie voor baanbrekend leiderschap, service en opoffering. Het monument bestaat uit een cirkelvormig platform, bedekt met ruw behouwen kasseistenen, met hardsteen afgeboord en met een trede vooraan. Er staat een meerdelige sokkel uit hardsteen, opgevat als een ronde zitbank. In het midden is een ruimte vrijgelaten voor een Canadese esdoorn. Op de rotonde staat een bronzen plaat met letters in vlakreliëf. In de vroege morgen van 8 mei 1915 opende de Duitse artillerie een intens vuur op de Britse frontlijn. Het hevige artillerievuur schakelde reeds het overgrote deel van de Britse troepen uit. Daarna viel de Duitse infanterie aan. Er kwam een bres in de sector van de 83ste Brigade, zodat de druk op de andere sectoren aanzienlijk vergrootte. Bij het PPCLI-regiment van de 82ste Brigade hadden de hevige Duitse beschietingen alle officiëren gedood of verwond, behalve Luitenant Hugh Niven, die dan ook het commando overnam.

Even verder opnieuw 2 oorlogsmonumenten: RE Grave Railway Wood (begraafplaats van de Commonwealth War Graves Commission in Zillebeke) en Liverpool Scottish Stone (territoriaal bataljon met vrijwilligers van Schotse afkomst). Dan nog even langs de grote baan voorbij Bellewaerde en daar is de controle na 7,7 km (controle Masselis). Tijd om even te rusten en daarna terug langs Bellewaerde voor de 25 km. De Gasthuisbossen kwamen voor een eerste maal in beeld. De eerder eerste korte doortocht werd gevolgd door wegen die een landelijke rust uitstraalden. Eentje, de Pappotstraat, wist mijn honger op te wekken. Dit gevoel werd nog aangewakkerd bij het zien van de weer talrijke maïsvelden. Niet getreurd, dan maar weer de Gasthuisbossen in bij de splitsing. Een heerlijk brokje natuur lag alweer op ons te wachten gevolgd door controlepost nr. 2. Ik had al 15 km achter de rug, dan maar wat langer genieten van de rust en een pittig blondje (neen, geen engeltje maar een duveltje). Na de splitsing ging het alweer de Gasthuisbossen in, deze maal voor een uitgebreidere trot tussen de bomen. Ik kreeg er blijkbaar niet genoeg van, plots stelde ik vast dat ik 2 keer dat rondje aan het doen was, ik had een pijltje over het hoofd gezien. Maar goed, ik kwam er toch weer uit en kon daarna genieten van de gezonde boerenbuiten langs de rustige asfaltwegen. Aan de Everzwijnstraat (what's in a name?) was ik Geluveld binnen gewandeld, een km verder kwam ik aan de gekende controle aan de marktplaats. Na de controle was het tijd voor mijn laatste stukje bos, het Domeinbos van Zonnebeke. Hier liet de herfst zich van zijn mooiste kant zien. Het zonlicht gaf de afgevallen bladeren een gouden glans. Als je goed uit de ogen keek, zag je hier en daar paddenstoelen, de ene al groter en mooier dan de andere. Jammer dat het niet lukte om mooie beelden te schieten, zonder statief is dit een moeilijke bedoening. Café De Dreve maakte duidelijk dat het einde in zicht kwam.

Onderweg en in de aankomstzaal hoorde ik vele lovende uitingen van de talrijk opgekomen wandelaars (bijna 1300). Parcoursverantwoordelijke Bart Vanmassenhove had alweer zijn sporen verdiend.

DIT ARTIKEL VERSCHEEN OOK IN DE WANDELGAZETTE (www.wandelgazette.be)

FOTO'S: HOMEPAGE ONDER FOTO'S